บทที่ 242 เธอก็คือวรินทร

แล้วก็ประภาพ ไหนพยาบาลพิเศษบอกว่าอาการของเขาหนักไง เตียงหันหน้าไปทางหน้าต่าง เอาหลังพิงกำแพงหลับ แสงจากดวงอาทิตย์ส่องผ่านกระจกมาปกคลุมร่างกายของเขา

พยาบาลพิเศษมองหน้าเขาจากด้านข้าง เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

เขาคือคนประเภทที่มองแล้วรู้สึกว่าเป็นคนอบอุ่น

บทที่ 243 ไร้เดียงสา

“ขอบใจนะวริน” ประภาพเหล่มองย่างยิ้มๆ หลังจากนั้นก็ส่งสายตายั่วโมโหไปให้ทาวัต แล้วก็กัดแอปเปิ้ลอย่ายั่วยวน

ทาวัตไม่ได้พูดอะไร แต่ว่ามองทักษะและฝีมือการใช้มีดของวรินทรที่ปอกเปลือกผลไม้ มองแล้วเหมือนเธอฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งคล่องแคล่วและว่องไว

วรินทรรู

บทที่ 244 ลูกชายที่แสนรู้ใจของเธอ

ทีนาร์ หัวเราะออกมา ดูจากราคาและปริมาณของของเล่น เธอคัดสรรมาให้กวินเป็นอย่างดี แต่กลับถูกกวินบ่ายเบี่ยง กวินจะหาข้ออ้างง่ายๆแบบนั้นมาปฏิเสธฉันได้ยังไง

“เธอเพิ่งจะสี่ห้าขวบ เธอก็คือเด็กนะ” ทีนาร์ยื่นของเล่นเข้าไปให้ หลังจากนั้นก็หันหลังไป