บทที่ 232 ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ

ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ ？

เธอไม่กล้าปริปากพูดอะไร สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อไม่ทำให้ตัวเองหัวใจเร็วจนเกินไป หลับตาลง แกล้งทำเป็นว่าตัวเองยังสลบอยู่

สองคนนั้นพาตัวเธอเข้าไปด้านในโกดัง ปล่อยมือจากเธอ ตัวเธอลงไปกองหน้าแนบชิดสนิทกับพื้นโกดังเป็นที่เรียบร้อย

บทที่ 233 ฉีกเสื้อผ้าออกแล้วถ่ายรูป

�

นรชัยส่ายหัวแบบเซ็งๆ เเต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรเขา ก้มหน้าดูมือถือต่อไป

หลังจากที่ได้อยู่กับทัตดา ก็เห็นได้ชัดเลยว่าเขาใช้เวลาในการดูมือถือมากซะยิ่งกว่าดูพวกเอกสารอีก

_

ในโกดังร้างแห่งหนึ่งตรงตีนเขาซาน

ในโกดังเงียบเชียบ เงียบชนิดที่เรี

บทที่ 234 ถึงกลายเป็นผีก็จะไม่ละเว้นพวกแก

" ครับลูกพี่ ！" เซลล์ประสาททั่วทั้งร่างของลูกน้องเริ่มตื่นตัว เขาจ้องมองไปยังสาวสวยที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้ผู้ชายคนไหนได้มาเห็น เป็นต้องหัวใจเต้นรัวๆเลยทีเดียว

วรินทรขมวดคิ้วย่น มองพวกเขาด้วยความน่ารังเกียจขยะเเขยง ขาของเธอยังถูกมัดเอาไว้ จนตอนนี้ไ