บทที่ 231 เค้กเกาลัด

เเล้วเธอก็เดินถือแก้วกาแฟ เข้าไปในห้องทำงานของทาวัต

ทาวัตกำลังก้มหน้าก้มตานั่งตรวจงานอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อ่านไปก็เซ็นต์ชื่อตรงมุมขวาล่างไปด้วย เสร็จเซ็นต์ก็เอาไปวางไว้อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะทำงาน

เขาค่อนข้างเป็นคนจริงจังกับงาน คิ้วขมวดย่นไปตามสภาพอารม

บทที่ 232 ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ

ต้องทำกันขนาดนี้เลยเหรอ ？

เธอไม่กล้าปริปากพูดอะไร สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อไม่ทำให้ตัวเองหัวใจเร็วจนเกินไป หลับตาลง แกล้งทำเป็นว่าตัวเองยังสลบอยู่

สองคนนั้นพาตัวเธอเข้าไปด้านในโกดัง ปล่อยมือจากเธอ ตัวเธอลงไปกองหน้าแนบชิดสนิทกับพื้นโกดังเป็นที่เรียบร้อย

บทที่ 233 ฉีกเสื้อผ้าออกแล้วถ่ายรูป

�

นรชัยส่ายหัวแบบเซ็งๆ เเต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรเขา ก้มหน้าดูมือถือต่อไป

หลังจากที่ได้อยู่กับทัตดา ก็เห็นได้ชัดเลยว่าเขาใช้เวลาในการดูมือถือมากซะยิ่งกว่าดูพวกเอกสารอีก

_

ในโกดังร้างแห่งหนึ่งตรงตีนเขาซาน

ในโกดังเงียบเชียบ เงียบชนิดที่เรี