บทที่ 20 ไปกินข้าวกับฉัน

“คำถามสุดท้าย ทำไมถึงกลับมา”

“เบื่ออาหารอังกฤษแล้ว”วรินทรตอบแบบเบื่อๆ เหมือนมีการบ่นแอบแฝงอยู่

แต่ทาวัตกลับหัวเราะขึ้น ถึงแม้จะรู้เธอพุดเหลวไหลอยู่ แต่ในใจกับรู้สึกดีขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แต่เสียงก็ยังเยือกเย็นและน

บทที่21 ที่บอกจะเป็นลูกกตัญญูล่ะ

มือบางของวรินทรที่จับแก้วน้ำอยู่หยุดชะงักลงก่อนจะพูดจาคลุมเคลือ“แค่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง อา จริงสิ กวินลูกกินข้าวหรือยัง”

กวินรู้แม่ของเขาแค่ตั้งใจจะเปลี่ยนเรื่องคุยก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน“ผมกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขืนรอมามี้มาทำให้

บทที่22 หนามยอกเอาหนามบ่ง

ทันใดนั้นทั้งนวีนและอิงดาวต่างก็จ้องมองเธอเป็นตาเดียว วรินทรรู้สึกผิดขึ้นมาทันที จริงๆแล้วเธอก็เป็นคนที่มีความสามารถคนหนึ่งเช่นกันแต่กระนั้นเธอก็ยังแอบรู้สึกว่าการที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่ได้เพราะใช้เส้นสายเข้าช่วย

“ฉันส่งเรซูเม่เข้ามาน่ะค่ะ