บทที่19 ปล่อยเธอให้เธอหนีไปอีกเหรอ

“แน่นอนค่ะ”วรินทรหยิบกองแบบร่างที่เธอออกแบบตอนเวลาว่างออกมาจากกระเป๋า ค่อยๆว่างไว้หน้าผู้อำนวยการ

ผู้อำนวยการหยิบแบบร่างขึ้นมา มองดูพักหนึ่ง เดิมทีตานิ่งราบอยู่ใต้เลนส์ก็ถลนขึ้นมา มองจากแบบร่างเหล่านี้สามารถมองออกเทคนิคและความสามารถของ

บทที่ 20 ไปกินข้าวกับฉัน

“คำถามสุดท้าย ทำไมถึงกลับมา”

“เบื่ออาหารอังกฤษแล้ว”วรินทรตอบแบบเบื่อๆ เหมือนมีการบ่นแอบแฝงอยู่

แต่ทาวัตกลับหัวเราะขึ้น ถึงแม้จะรู้เธอพุดเหลวไหลอยู่ แต่ในใจกับรู้สึกดีขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล แต่เสียงก็ยังเยือกเย็นและน

บทที่21 ที่บอกจะเป็นลูกกตัญญูล่ะ

มือบางของวรินทรที่จับแก้วน้ำอยู่หยุดชะงักลงก่อนจะพูดจาคลุมเคลือ“แค่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง อา จริงสิ กวินลูกกินข้าวหรือยัง”

กวินรู้แม่ของเขาแค่ตั้งใจจะเปลี่ยนเรื่องคุยก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน“ผมกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขืนรอมามี้มาทำให้