บทที่164 ไม่พอใจ

ทันใดนั้น มีแจกันโยนมาทางจันทร์ทรา จันทร์ทรารู้สึกเหมือนมีบางอย่างด้านหลัง ร่างกายค่อยๆขยับไปข้างๆ หลบจากแจกันที่โยนมาหาเธอได้

ยังไม่ทันที่เธอจะหันกลับ ก็มีแจกันอีกใบโยนลงบนไหล่ซ้ายของเธอ เศษแจกันแทงเข้าผิวหนังเธอ

เจ็บมาก จันทร์ทรากลับไม่ส่งเสียงใดๆ ขนาดคิ้วยังไม่ขมว

บทที่165 เกรงว่าจะทำให้คุณผิดหวังแล้ว

วรินทรวางแก้วบนมือลง แอบส่งสายตามองประภาพแล้วส่งยิ้มให้เขาทีหนึ่ง

ยิ้มนี้กลับโดนทาวัตจับได้พอดี นัยน์ตาสีดำมีความพอใจ ยื่นมือหยิบแก้วกาแฟตรงหน้า กลับเห็นว่าแก้วที่อยู่ตรงหน้าประภาพไม่ใช่กาแฟ แต่เป็นน้ำเปล่า

นิ้วที่ถือแก้วกาแฟจับแน่นขึ้นโดยห้ามไม่

บทที่166 เธอเริ่มมีใจแล้ว

ทาวัตรู้ กวินเป็นพันธะที่ผูกวรินทรไว้ไม่ให้ไปไหนได้แต่ถ้าจะให้เธอยอมอยู่ข้างเขาด้วยใจ ก็มีอยู่ทางเดียวคือต้องรักเขาอย่างแท้จริง

จะให้ดีมี่สุด ต้องรักเขาเหมือนที่เขารักเธอ

“ทาวัตคุณกล้าพนันกับผมสักครั้งไหม?” ประภาะก็ยืนขึ้น ตาจ้องตากับทาวัต คนหนึ่งดูลึกลับน่า