บทที่ 143 กลับไปกับฉัน

ความเสียใจทำให้พวกเขาเปลี่ยนไปไม่ใช่ตัวของตัวเอง

แม้พูดว่าหายกันแล้ว แต่ว่าสิ่งที่ชยุตกับณัฐพิชาได้รับไปนั้นกลับน้อยไปด้วยซ้ำ

ชนุตรเห็นมือชยุตวางไว้นอกผ้าห่ม ดังนั้นก็เลยเดินเข้าไปช่วยจัดผ้าห่มให้เขา ตัวของเขาไปยืนบังที่กล้องวงจรปิด

บทที่144 เธอกำลังทำอะไร

เดิมทีเขาก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอก แต่ว่าพอได้ยินคำว่า วริน แล้วเขากลับหยุดเดิน

ชนุตรพยักหน้า มองเขาอย่างตื่นตัวกลับรู้สึกว่าเขานั้นจะยื่นขอเสนอเพื่อให้ชดใช้ค่าเสียหายแต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่แบบนั้น

มุมปากของทาวัตค่อยๆยกขึ้น พูดอย่างไม่ร้อนรนและไม

บทที่ 145 วรินทรคือแม่ของเขา

กวินเห็นวรินทรครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก สายตาเบิกกว้างอย่างฉับพลัน หลบทีนาร์ที่ต้องการจะอุ้มขึ้นและวิ่งไปหาวรินทร

สายตาของทีนาร์มองไปทางกริยาท่าทางของกวิน เมื่อได้เห็นกวินโผเข้าหาวรินทรซ้ำยังได้ยินเขาเรียกว่า“หม่ามี๊”