บทที่249 ฌายินเสียชีวิต

“ฉันเพียงแค่ถามเฉยๆ” ชวนีขมวดคิ้วมองชญาภาอยู่

ชญาภากลับเพราะหวาดผวา สีหน้ายิ่งแย่แล้ว “ชวนี ถึงเธอจะไม่ชอบฉันยังไง ก็ไม่ต้องมาทะเลาะกับฉัน เธอเป็นห่วงพ่อเถอะก็เป็นห่วงไปเถอะ! อย่าดึงฉันไปมั่งๆ”

พูดจบ ชญาภาทำเสียงพึมพำออกไปแล้ว ชวนียืนอยู่ที่เดิมครุ่นคิดแวบหนึ่

บทที่250 ร้องไห้ใจจะขาด

บทที่ร่างของฌายินถูกส่งออกจากโรงพยาบาล ชวนีจะวิงเวียนไปหลายรอบ เธออยากจะเข้าไปดึงรถเข็นคันนั้นไว้ ห้ามพวกเขาส่งบิดาไป แต่มีมือคู่หนึ่งกดเธอมาไว้ที่หน้าอกอย่างแน่น ให้เธอไม่สามารถเข้าไปได้ ได้เพียงมองร่างของบิดาถูกส่งขึ้นรถ มองรถขับออกไป

“พ่อ…พ่อ…” ชวนีเรียกเสียงแหบ

บทที่251 จัดการงานศพ

และเวลานี้ ชญาภาที่เดินมาจากกด้านข้างได้ยินคำพูดประโยคนี้แล้ว หล่อนรีบก้าวใหญ่ๆ เข้ามาทันที “คุณปวัตร คุณพูดอะไร? ทำไมไม่เผา”

“นี่เป็นความคิดของชวนี” ตาเย็นชาของปวัตรส่องมาทางชญาภา

ปกติชญาภากลัวคุณชายตระกูลวาดวงศ์คนนี้มากจริงๆ แต่ตอนนี้ ที่ตายคือสามีของหล่อน งานศ