บทที่248 สถานการณ์ไม่สู้ดี

โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้ปกติหล่อนน่าจะไม่ได้มีโอกาสเจอ แต่ว่าหล่อนมองปวัตรมากเข้า กลับพบว่าสายตาของเขาตอนนี้มองอยู่ที่ตัวของชวนีอย่างอ่อนโยนและเป็นห่วง หล่อนก็โกรธอยู่ในใจ

ชวนีเดินไปถึงหน้าประตูของห้องผ่าตัด ถามกับธนชาต “พ่อฉันส่งเข้าไปนานเท่าไรแล้ว?”

“ใกล้หนึ่ง

บทที่249 ฌายินเสียชีวิต

“ฉันเพียงแค่ถามเฉยๆ” ชวนีขมวดคิ้วมองชญาภาอยู่

ชญาภากลับเพราะหวาดผวา สีหน้ายิ่งแย่แล้ว “ชวนี ถึงเธอจะไม่ชอบฉันยังไง ก็ไม่ต้องมาทะเลาะกับฉัน เธอเป็นห่วงพ่อเถอะก็เป็นห่วงไปเถอะ! อย่าดึงฉันไปมั่งๆ”

พูดจบ ชญาภาทำเสียงพึมพำออกไปแล้ว ชวนียืนอยู่ที่เดิมครุ่นคิดแวบหนึ่

บทที่250 ร้องไห้ใจจะขาด

บทที่ร่างของฌายินถูกส่งออกจากโรงพยาบาล ชวนีจะวิงเวียนไปหลายรอบ เธออยากจะเข้าไปดึงรถเข็นคันนั้นไว้ ห้ามพวกเขาส่งบิดาไป แต่มีมือคู่หนึ่งกดเธอมาไว้ที่หน้าอกอย่างแน่น ให้เธอไม่สามารถเข้าไปได้ ได้เพียงมองร่างของบิดาถูกส่งขึ้นรถ มองรถขับออกไป

“พ่อ…พ่อ…” ชวนีเรียกเสียงแหบ