บทที่183ความรู้สึกของครอบครัวสามคน

เพิ่มทานอาหารเช้าเสร็จ ปวัตรรับโทรศัพท์หนึ่งแล้ว บอกกับชวนี เปียโนของคุณมาแล้ว

“เร็วขนาดนี้เลย!” ชวนีประหลาดใจแล้วสักพัก จากนั้นมองห้องโถงใหญ่ที่กว้างใหญ่ เธอหาที่ที่เหมาะจะวางเปียโนเจอแล้ว

เปียโนถูกพนักงานขนของย้ายเข้ามาแล้ว ด้านบนคลุมด้วยแผ่นบางๆ

บทที่184ปฏิเสธเขาแล้ว

ถึงแม้ชวนีไม่ได้รังเกียจผู้ชายคนนี้จูบตนเอง แต่กลับไม่ได้หมายความว่าเธอสามารถให้ผู้ชายคนนี้จูบได้ตามสบาย

แต่เวลานี้ จูบของผู้ชายคนนี้ รุนแรงจนทำให้เธอปฏิเสธไม่ง่าย ลิ้นของเขา ทลายการป้องกันของเธออย่างง่ายดาย หลบหนีเข้าไปในปากและฟันของเธอ ปลดปล่อยขึ้นมา

สมองชวนีว

บทที่185กรรมตามสนอง

ใจของชวนีตึงแน่นนิดหน่อยแล้ว เธอไม่ขยับอย่างเงียบสงบ เธอได้ยินเสียงหายใจที่เร่งถี่นิดๆ ของตนเอง

พูดความจริง นอนบนเตียงเดียวกันกับเขา เธอก็ไม่มีทางสงบได้

“นอนชิดขนาดนั้นทำไม? ไม่กลัวกลิ้งลงไปหรอ?” ภายในความมืด เสียงชายหนุ่มที่บ่นดังขึ้น

แวบหนึ่ง ฝ่ามือใหญ่จับ