บทที่182ดาลิศอยากร้องไห้

เช้าตรู่

ในคฤหาสน์ แสงแดดจูบชวนีให้ตื่นจากนิททราแล้ว เมื่อคืนไม่รู้ว่าไม่คุ้นเตียงหรือเปล่า คาดไม่ถึงนอนจนดึกดื่นยังนอนไม่หลับ กลับยืนอยู่ที่ระเบียง ชื่นชมแสงยามราตรีไปสักพักถึงเข้านอน เวลานี้ก็เก้าโมงเช้าแล้ว

เธอนึกถึงลูกชาย รีบลุกขึ้นนั่งแล้ว เธอเปลี่ยนเป็น

บทที่183ความรู้สึกของครอบครัวสามคน

เพิ่มทานอาหารเช้าเสร็จ ปวัตรรับโทรศัพท์หนึ่งแล้ว บอกกับชวนี เปียโนของคุณมาแล้ว

“เร็วขนาดนี้เลย!” ชวนีประหลาดใจแล้วสักพัก จากนั้นมองห้องโถงใหญ่ที่กว้างใหญ่ เธอหาที่ที่เหมาะจะวางเปียโนเจอแล้ว

เปียโนถูกพนักงานขนของย้ายเข้ามาแล้ว ด้านบนคลุมด้วยแผ่นบางๆ

บทที่184ปฏิเสธเขาแล้ว

ถึงแม้ชวนีไม่ได้รังเกียจผู้ชายคนนี้จูบตนเอง แต่กลับไม่ได้หมายความว่าเธอสามารถให้ผู้ชายคนนี้จูบได้ตามสบาย

แต่เวลานี้ จูบของผู้ชายคนนี้ รุนแรงจนทำให้เธอปฏิเสธไม่ง่าย ลิ้นของเขา ทลายการป้องกันของเธออย่างง่ายดาย หลบหนีเข้าไปในปากและฟันของเธอ ปลดปล่อยขึ้นมา

สมองชวนีว