บทที่ 12 ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ

หัวของฐิสาถูกจุ่มลงไปในแม่น้ำที่เย็นยะเยือก

หล่อนพยายามดิ้นรน

แต่ว่าคนที่จับหัวของหล่อนพละกำลังนั้นเยอะยิ่งกว่า จับหล่อนไว้ไม่ปล่อย ไม่ได้ให้โอกาสหล่อนขึ้นมาหายใจเลย

รอให้ถึงตอนที่ฐิสาไม่พยายามดิ้นรนแล้วนั้น คนจับจึงละมือและใช้แรงผลักฐิสาให้ลงไปในแม่น้ำ

ฐิสารู

บทที่ 13 ใจชื้น

“แม่ งานศพของนางฐิสาเพิ่งเสร็จไป บ้านพวกเราจะมีงานแต่งของหนูกับเคนเลย จะทำให้คนเกิดความสงสัยหรือเปล่า”

ความพะว้าพะวังของทอรุ้งนี้ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล ยังไงเสียหล่อนก็ยังคงอยากใช้ชีวิตกับเคนอย่างมีความสุข

“พอนางฐิสาตาย สาวๆที่ยังโสดอยู่ของเมืองZนั้นก็จับจ้องครอบครัวเคน แม่ได้ฟังมาว่

บทที่ 14 ลืมคนเก่า

แผนกสูตินารี

ทอรุ้งควงแขนเคน จากการชี้แนะต่างๆของนางพยาบาลทำให้ได้เข้าไปในจุดที่ตรวจร่างกาย

“เคน ฉันไม่เคยมาที่แบบนี้มาก่อนเลย รู้สึกกลัวนิดหน่อยอ่ะ”

“เดี๋ยวอีกสักพักจะมีพยาบาลเป็นคนพาไป ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก”

แม้ว่าคำพูดของเคนจะเป็นคำพูดที่ปลอบใจ แต่กลับทำให้คนฟังไม่รู้สึ