บทที่ 85

บทที่85

“ปล่อยข้าไปหรือ[1]? องค์ชายใหญ่ท่านมีอาชีพปล่อยม้า[2]หรอกหรือ” เยี่ยเม่ยหันกลับไปมองหน้าเขา เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ข้าอยากได้ม้าอะไร ไม่จำเป็นให้องค์ชายใหญ่ปล่อย ข้าไปยื้อแย่งมาเองได้”

พูดจบนางก็เปิดม่านกระโจมเดินออกไป

หนึ่งคำพูดสองความหมายนี้ทำเป่ยเฉินเสียง

บทที่ 85

ตอนที่ 85 ขุมสมบัติ

เซียวชินชะงักฝีเท้า หันหน้ามองราชาต้ามั่วคราหนึ่ง ค้อมเอวก้มหน้า “เชิญท่านข่านเอ่ยได้”

“มีคำล่ำลือว่า…” ราชาต้ามั่วชะงักไปเล็กน้อย ทว่ายังเอ่ยถามต่อ “คำเล่าลือว่าปีนั้นเจ้าวางยาพิษในน้ำ สังหารคนมากมายเพื่อจงเจิ้งซี นางเป็นคนในดวงใจเจ้าอย่างนั้นหรือ

บทที่ 86

บทที่86

เมื่อลู่หวานหว่านเอ่ยออกมา ราชาต้ามั่วพลันหันหน้ามองนาง แววตาล้ำลึก ทำให้ลู่หวานหว่านรู้สึกไม่สงบ

นางเอ่ยปากละล้าละลัง “ท่าน ท่านข่าน หรือสารฉบับนี้เกี่ยวพันกับอนุ”

แม่ทัพหลูแค่นเสียงเย็นคราหนึ่ง เบือนหน้าหนีไม่มองลู่หวานหว่าน คล้ายกับว่ามองนางอีกครั้งพานจะ