บทที่68

เมื่อเสียงนี้เอ่ยออกมา เวลานี้ลู่จื่อเฟิงตัวสั่นงก หันกลับไปตวาดถามอย่างแตกตื่น “ใคร ใครกัน”

ลู่หวานหว่านมองท่าทางตระหนกของเขาออก สีหน้านิ่งลง ตบบ่าปลอบประโลมเขา เดินออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้าหลบอยู่ในกระโจม อาหญิงออกไปดูเอง”

ลู่จื่อเฟิงดึงชายเสื้อของลู่หวานห

บทที่69

ลู่หวานหว่านเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของเยี่ยเม่ย ก็ไม่เอ่ยขัด นางคาดว่าสตรีเบื้องหน้าก็แค่วางท่าเพื่อข่มขู่ตนเท่านั้น

นางยิ้มเย็นชา เอ่ยว่า “อย่ามาวางท่าเพื่อขู่ข้าเลย ข้าลู่หวานหว่านไม่ใช่คนตกใจง่าย ลงมือ”

สิ้นเสียงนาง เหล่าทหารพุ่งเข้ามาจับคน

เยี่ยเม่ยถอนใ

บทที่70

“เป่ยเฉินเสียเยี่ยน เจ้า…” รองแม่ทัพใต้บัญชาเยียลี่ว์ซั่นรีบวิ่งเข้ามาข้างกายแม่ทัพตน พยุงตัวแม่ทัพจากนั้นชี้เป่ยเฉินเสียเยี่ยนด้วยโทสะ

องค์ชายสี่จ้องเขาตาไม่กระพริบ สีหน้าผ่อนคลาย รอฟังคำพูดต่อไปของอีกฝ่าย

รองแม่ทัพเห็นสีหน้าผ่อนคลายเช่นนั้น ทว่าไม่รู้เพราะอะไรถึงได