บทที่ 346

บทที่346

เมื่อสาวใช้ตอบออกมา เป่ยเฉินอี้ก็จ้องมองนาง ถามเสียงนิ่งว่า “ในเมื่อเจ้าเป็นคนข้างกายของซือถูเฉียง ไฉนถึงกลายเป็นสาวใช้อยู่ชายแดนได้”

“ตอนนั้นแม่ทัพซือถูเฟิงพาท่านหญิงหนีกลับเมืองหลวง ภายหลังเหล่าทหารและสาวใช้ที่ติดตามท่านหญิงแอบลอบหนีกลับเมืองหลวง แม่ทัพหลี่เห็นว่

บทที่ 347

บทที่347

ข่าวที่เยี่ยเม่ยถูกพิษต้องพักฟื้นแพร่ออกไปนอกเมืองในไม่ช้า

ราชาต้ามั่วรู้ข่าวก็หารือกับเฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่ “เฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่ เรื่องนี้เจ้าเห็นว่าอย่างไร”

“ข้าคิดว่า ไม่ควรทิ้งโอกาสนี้ไป!” เฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่ตอบ จากนั้นคุกเข่าลงเอ่ยว่า “ท่านข่าน ข้าได้รั

บทที่ 348

บทที่348

ซือหม่าหรุ่ยฟังคำพูดเยี่ยเม่ย นางรู้สึกเสียใจมาก

สุดท้ายทำได้แต่เอ่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้า “เยี่ยเม่ย เจ้าอยากร้องก็ร้องเถอะ ขอเพียงเจ้ายังร้องไห้ไหว เจ้าก็ร้องออกให้สาแก่ใจสักเที่ยวหนึ่ง ข้ากลัวจริงๆ ว่าหากเจ้ายังเก็บกดเช่นนี้ต่อไปจะเกิดเรื่องเอาได้!”