บทที่ 340

บทที่340

คนเฉยชารักสันโดษอย่างกูเยว่อู๋เหินไม่เพียงไม่ปฏิเสธ ซ้ำยังเอ่ยประโยคที่ค่อนข้างหยาบโลนออกมาด้วยเสียงเรียบๆ “ข้าไม่ถือสาที่จะนอนห้องเจ้า ในเมื่อต้องการเล่นให้สมบทบาท ร่วมเรียงเคียงหมอนก็ทำได้”

เยี่ยเม่ยหมดคำพูด

นางคร้านจะแปลกใจแล้ว บุรุษที่ดู

บทที่ 341

บทที่341

เยี่ยเม่ยดื่มน้ำชาจนหมดจอก จากนั้นไม่นานนางรู้สึกเจ็บหน้าอก

นางขมวดคิ้วทนความเจ็บปวดไว้ เปิดกาน้ำชาดมดูก็ไม่มีกลิ่นอะไร ดูท่าจะเป็นพิษไร้สีไร้กลิ่น

ใครกันที่วางยาพิษนาง

ไม่ช้าในห้วงสมองนางคิดถึงสาวใช้ที่ยังจับตัวไม่ได้ขึ้นมา คนของซือถูเฉียงอ

บทที่ 342

บทที่342

ซือหม่าหรุ่ยรู้สึกลนลานแทบแย่ เมื่อเปิดประตูออกไปเห็นคนสองคนที่สีหน้าร้อนรน

ซือหม่าหรุ่ยมุ่นคิ้ว เริ่มพยายามหาเหตุผลเอ่ย “นางถูกพิษหงอนกระเรียนแดง! ยังดีที่ข้ามียาถอนพิษร้อยชนิดอยู่เม็ดนึง ให้นางกินไปแล้ว แต่ว่าพวกท่านก็คงรู้พิษชนิดนี้ร้ายกาจมาก เกรงว่านางต้องนอนบน