บทที่ 33

บทที่33

นางพูดไป น้ำตาก็ไหลออกมากลับไม่ดูน่าสงสารเลย

เขาคิดไม่ถึงว่านางจะพูดเช่นนี้ เป่ยเฉินเสียเยี่ยนนิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นตั้งใจมองนาง

เสียงอ่อนโยน ถาม “เคราะห์ดีที่สวรรค์คุ้มครองเจ้า? สวรรค์ตาถั่วหรือเปล่า”

ทุกคน “…” เตี้ยนเซี่ย ท่านอย่าทำอย่างนี้ได้ห

บทที่ 34

บทที่34

พวกเขาเป็นคนที่มีความต้องการกอบกู้บ้านเมือง แน่นอนว่าต้องมีคุณธรรม รู้จักมโนธรรม ดังนั้นต่อให้เยี่ยเม่ยไม่อาจรับได้ พวกเขาก็เข้าใจเหมือนกัน

เยี่ยเม่ยฟังแล้วก็พยักหน้า ตอบว่า “ขอบคุณ!”

ความจริงหากเปลี่ยนผู้ที่เร่งสร้างผลงานให้สำเร็จที่อยู่ในตำแหน่งของไป๋หลี่ซือซิวในยามนี้ ไ

บทที่ 35

บทที่35

แม่ทัพหลี่ได้ยินรีบหันมองซือถูเฉียงข้างกายผู้ได้รับความห่วงใยไปเรียบร้อยแล้ว

เวลานี้พื้นนองไปด้วยเลือด

ขาของนางถูกหัก ไม่ใช่แค่กระดูกหักเท่านั้น แต่เป็นน่องขาทั้งหมด นางกลิ้งด้วยความเจ็บปวด ขาครึ่งท่อนค่อยๆ โผล่พ้นออกมาจากขากางเกง

สภาพในตอนนี้ค่อ