บทที่ 314

บทที่314

เหล่าผู้ชมอย่างพวกเขารู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งหิวนัก

ในเวลานี้เอง

ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานด้วยท่าทางลนลาน “แม่ทัพเซียวแย่แล้ว ทหารต้ามั่วบุกโจมตี!”

“อะไรนะ” เซียวเยว่ชิงสีหน้าคล้ำลงทันที

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็รีบวิ่งไป เห็นเป่ยเฉิ

บทที่ 315

บทที่315

เยี่ยเม่ยเงียบไป ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนก้าวนำออกมา เดินไปหาเยี่ยเม่ย ท่าทางยังสง่างามสบายอารมณ์ แต่สุดท้ายยังเจือความไม่ยินดีอยู่บ้าง เขาถามขึ้นว่า “ไปไหนมา”

นางออกจากเมืองไม่ล่ำลาสักคำ เขากังวลอยู่หลายวันว่านางจะไปแล้วไม่กลับมาอีก คร

บทที่ 316

บทที่316

รองแม่ทัพกุมหน้า น้ำตาไหลเป็นสองสาย “ข้าน้อยก็สงสัยเช่นกัน!”

สิ่งที่เกิดขึ้นต่างจากความคิดของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

พวกเขาสนทนากันเสียงไม่เบามาก ดังนั้นพวกเซียวเยว่ชิงล้วนได้ยินชัดเจน

ความจริง พวกเขาเข้าใจจิตใจของศัตรูมาก

ในความเป็น