ตอน 372
เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่หิวหรือ
บทที่ 303
บทที่303
กูเยว่อู๋เหินฟังแล้ว สายตาจับจ้องไปที่ร่างของเป่ยเฉินเสียเยี่ยนอยู่นานไม่ขยับ
คล้ายไม่รู้ว่าเขาสมควรวิจารณ์คนเบื้องหน้าตนว่าอะไร ผ่านไปสักพัก น้ำเสียงราบเรียบของเขาก็ดังขึ้นว่า “นางไม่รำคาญที่ท่านพูดมากหรอกหรือ”
คนทั้งหมด “…”
อวี้เหว่ย “…?!”
ตอน 373
บทที่ 303
ตอนที่ 303 ผลักดันให้เยี่ยเม่ยเป็นขุนนาง!
เป่ยเฉินเสียเยี่ยนค่อยๆ ตอบว่า “ข้ารู้แล้ว”
เมื่อสิ้นเสียงก็ไม่มีเรื่องใดอีก ทั้งไม่พูดอะไรมากอีก เขาเพียงลุกขึ้น ยื่นมือออกมาอย่างสง่างาม เป็นสัญญาณให้อวี้เหว่ยช่วยเขาสวมเสื้อผ้า
อวี้เหว่ยปรนนิบัติเป่ยเฉินเสียเ
ตอน 374
บทที่ 304
บทที่304
เหล่าทหารทั้งหลายรีบถอยร่นไปอยู่ในบริเวณที่คิดว่าไม่เป็นอันตราย
ความจริงพวกเขาก็ยืนห่างออกมามากแล้ว ในใจหวังว่าตนจะยืนอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัย แต่ว่า…คิดถึงวรยุทธ์ของเตี้ยนเซี่ย รวมถึงชื่อเสียงของกูเยว่อู๋เหิน พวกเขาไม่รู้ชัดว่าสุดท้ายสถานที่ที่พวกเขาอยู่ จะปลอดภัย