บทที่357

เยี่ยเม่ยถอนใจ

เอ่ยต่อว่า “ปีนั้นเป็นเพราะข้า เสด็จพ่อถึงไม่ฟังคำทักท้วงของไป๋หลี่ซือซิว สุดท้ายทำให้ราชสำนักจงเจิ้งล่มสลาย มาวันนี้เขาจะยินยอมช่วยข้าหรือ”

ในสายตาไป๋หลี่ซือซิว เยี่ยเม่ยสมควรเป็นชนชั้นโง่งมอย่างถึงที่สุด ให้เขามาช่วยเยี่ยเม่ย เขาไม่น่ายินยอม

บทที่358

ข้ารับใช้มองจงซานทีหนึ่ง ย่นคิ้ว “แต่ใต้เท้า ท่านพูดกับนางอย่างไม่เกรงใจเลย จะดีหรือ”

“เจ้าดูไม่ออกหรือว่าข้ากำลังทดสอบนาง” จงซานหันกลับมามองข้ารับใช้ทีหนึ่ง

หัวเราะเบาๆ เอ่ยว่า “ข้าจงใจยโสโอหังไร้มารยาท เพื่อดูว่านางรู้จักใจกว้างหรือไม่ ตอนนั้นนางยังเยาว์ มองความ

บทที่359

โอ้!

คิดไม่ถึงเลยว่าจวินซ่างจะมีหน้ามีตาขนาดนี้!

เซียวเยว่ชิงเคยคิดด้วยซ้ำว่า มีวันใดวันหนึ่งที่ฝ่าบาทเสด็จมา เยี่ยเม่ยก็อาจจะไม่ออกไปต้อนรับ

นี่พระอาทิตย์จะขึ้นทางตะวันตกแล้วใช่ไหม

แต่เซียวเยว่ชิงรู้สึกชื่นชมมาก อืม อย่างน้อยแม่นางเยี่ยเม่