บทที่299

“อืม!” เป่ยเฉินเสียเยี่ยนเอ่ยรับคำหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เซียวเยว่ชิงแอบคิดว่า หากมิใช่เพราะแม่นางเยี่ยเม่ยยังใส่ใจการศึกที่ชายแดนอยู่บ้าง จากนิสัยของเตี้ยนเซี่ยคงไม่มีทางสนใจการศึกแน่

หลังจากเขามุมปากกระตุก ก็เอ่ยว่า “ข้าน้อยขอตัวก่อน!”

บทที่300

พูดไปแล้วเป่ยเฉินอี้ก็ชะงักเล็กน้อย จากนั่นเอ่ยต่อ “ไม่ว่าเพื่อตามหาความทรงจำที่สูญเสียไป หรือว่าไปทบทวนความแค้นฝังลึกถึงกระดูกเพื่อให้ตัดสินใจแก้แค้นอย่างแน่วแน่ ดูจากสถานการณ์ยามปกติของคน ขอเพียงอาซีมีชีวิตอยู่ มีโอกาสมากที่นางจะไปแม่น้ำหมิง…”

“ดังนั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่ท่า

บทที่301

สาวใช้พลันนิ่งไป

ทุกสิ่งที่ท่านหญิงเผชิญ ความจริงหาใช่แค่เรื่องพิการ ถูกปฏิเสธงานแต่ง ยังมีเรื่องหลังจากที่ถูกปฏิเสธการแต่งงานแล้ว พบกับคำประชดประชันเสียดสีในจวนเสนาบดี จนถึงเรื่องที่คุณชายถูกเนรเทศ รวมถึงฮูหยินล้มป่วย

แม้แต่ท่านหมอยังบอกเลย สภาพร่างกายในยามนี้เกร