บทที่297

“หากนางเป็นคนในดวงใจของเป่ยเฉินเสียเยี่ยนจริง ฝ่าบาทเคยคิดถึงผลที่ตามมาบ้างหรือไม่” เสินเซ่อเทียนย้อนถาม

ฮ่องเต้พลันตีพระพักตร์เย็นชา จ้องเสินเซ่อเทียน “หากสตรีนางนั้นมีอันตรายต่อเป่ยเฉิน เช่นนั้นก็ต้องกำจัด! หากเป่ยเฉินเสียเยี่ยนจะปกป้องนางให้ได้ เสินเซ่อเทียนเจ้าคงรู้ว่านี

บทที่298

ถึงแม้ดูจากการแสดงออกของซือหม่าหรุ่ยก็ไม่มีปัญหาจริงๆ สีหน้าของสตรีนางนี้ก็ไม่เผยพิรุธใดๆ

แต่ว่า…

ความจริงอวี้เหว่ยก็รู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง

แม้ว่าเขาไม่ใช่อวี้เหว่ยที่มีความรู้สึกไวนัก แต่เมื่อเห็นท่าทางไม่วางใจของเตี้ยนเซี่ย เขาก็รู้สึกไม่วางใจขึ้นมาอย่

บทที่299

“อืม!” เป่ยเฉินเสียเยี่ยนเอ่ยรับคำหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เซียวเยว่ชิงแอบคิดว่า หากมิใช่เพราะแม่นางเยี่ยเม่ยยังใส่ใจการศึกที่ชายแดนอยู่บ้าง จากนิสัยของเตี้ยนเซี่ยคงไม่มีทางสนใจการศึกแน่

หลังจากเขามุมปากกระตุก ก็เอ่ยว่า “ข้าน้อยขอตัวก่อน!”