บทที่ 227

บทที่227

ห้องนอนของเยี่ยเม่ย

มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งรออยู่อย่างเงียบๆ

เขาเข้ามาตั้งแต่ฟ้าเริ่มมืดจนถึงตอนนี้ก็รอมาครึ่งชั่วยามแล้ว ไม่เห็นคนกลับมา หว่างคิ้วขมวดแน่น ค่อยๆ หมดความอดทน

ฉันพลัน ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาจากด้านนอก

เขาพลันลุกขึ้นมองไ

บทที่ 228

บทที่228

เยี่ยเม่ยขมวดคิ้วด้วยความตกใจ ยื่นมือออกไปรับขวดกระเบื้องมา

นางสังเกตดูบนขวดไม่มีร่องรอยตัวอักษร จึงถามออกไปตามตรง “นี่มันคืออะไรกัน”

ระหว่างเอ่ยถาม หญิงสาวมองการแต่งกายของจิวมั่วเหอในวันนี้

ครั้งก่อนที่พบกัน นางรู้ว่าบุรุษผู้นี้รูปงามเกินคนทั่

บทที่ 229

บทที่229

คนทั้งหมดเห็นว่าจิ่วหุนบาดเจ็บ ไอเข่นฆ่ายิ่งรุนแรง

แววตาเย็นเยียบเป็นสีแดงก่ำ มีคนหนึ่งตวาดก้องว่า “เจ้านักฆ่าอำมหิต เอาชีวิตสุนัขของเจ้ามาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณบิดาข้าบนสวรรค์เถอะ”

จิ่วหุนกุมหน้าอก กระบี่ยาวค้ำอยู่ข้างกายช่วยประคองไม่ให้ล้มยามเมื่อขาข้างหนึ่ง