บทที่289

หลูเซียงฮั่วอึ้งไปเล็กน้อย

คล้ายกับคิดอะไรขึ้นมาได้ จากนั้นก็เหมือนไม่เข้าใจอีก แต่ว่าเมื่อคิดๆ ดูแผนการของแม่นางเยี่ยเม่ยที่ผ่านมา ก็ยังไม่เกิดปัญหาอะไรเลย ดังนั้นเขาคิดว่า

อย่างนั้นก็เชื่อแม่นางเยี่ยเม่ยเถอะ

เยี่ยเม่ยเดินกลับเข้าไปในเมือง ก่อนสั่งการ

บทที่290

ซือหม่าหรุ่ยฟังคำพูดเยี่ยเม่ย พลันชะงักไปเล็กน้อย

มีเรื่องจะถามนาง?

ความจริงช่วงที่นางอยู่ชายแดน นางรู้สึกถึงความเหินห่างที่เยี่ยเม่ยมีต่อนาง เหมือนเยี่ยเม่ยจงใจรักษาระยะห่างกับนาง และท่าทีเช่นนี้จึงทำให้ ซือหม่าหรุ่ยเริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายไม่ใช่อาซีจริงๆ

บทที่291

“ได้! ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง! ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่าง” ซือหม่าหรุ่ยรีบพยักหน้า ทั้งยังยื่นมือออกมาปาดน้ำตาที่หางตา

ถัดมา

นางไม่อาจควบคุมอารมณ์ความรู้สึกได้อีก ปล่อยให้น้ำตาไหลริน มองเยี่ยเม่ยเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว ข้าหลงคิดว่า…ทำไมเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้า…หรือว่า