บทที่264

มุมปากของจงรั่วปิงกระตุก ก็ดี

หากเยี่ยเม่ยเป็นอะไรไป เป่ยเฉินเสียเยี่ยนต้องจัดการเสี่ยวกวนแน่ ความหวังของทั้งตระกูลฝากฝังไว้ที่เยี่ยเม่ยจริงๆ

เมื่อมองไปที่ซากศพเกลื่อนพื้น จงรั่วปิงก็ไม่ได้หยุดรั้งรอ นำสมุนไพรมุ่งหน้ากลับเมืองชายแดนอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวก

บทที่265

บนร่างเขามีกลิ่นอำพันทะเล กลิ่นไม่คุ้นเคยทำให้เยี่ยเม่ยขมวดคิ้ว

เงยหน้าขึ้นมอง ประจวบกับสบตาเขาพอดี นางหน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่พูดไม่จาก็รีบลุกขึ้น ผละออกจากอ้อมอกเขา

เป่ยเฉินอี้ไม่รั้งนางไว้ หลังจากเยี่ยเม่ยนั่งลงตรงข้ามตนอย่างระแวดระวัง เขาเพียงยื่นมือออกไป จัดชุดสู

บทที่266

เฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่เอ่ยต่อไป “ข้าน้อยไม่กล้าบอกว่าแม่ทัพจิวมั่วไม่จงรักภักดี แต่ในเมื่อเขาเป็นเช่นนี้ก็นับว่าแปลกประหลาด ท่านข่านสมควรป้องกันไว้!”

ราชาต้ามั่วฟังจบแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า “ในเมื่อขุนนางรักกล่าวเช่นนั้น เช่นนั้นก็ไม่บอกจิวมั่วเหอชั่วคราว เจ้าทำหน้