บทที่260

เห็นท่าทางใช้ความคิดของเยี่ยเม่ย เป่ยเฉินอี้ถามเสียงขรึมว่า “ทำไม แม่นางเยี่ยเม่ยเจ้าแปลกใจเรื่องอะไรหรือเปล่า”

“ถูกต้อง!” เยี่ยเม่ยกลับตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง “ข้าแปลกใจจริงๆ ปีนั้นอี้อ๋องบีบคั้นฝ่าบาทอย่างไร เพราะองค์ถึงยอมประทานวังนี้ให้ท่าน!”

คำที่นางใช้คือ ‘บีบ

บทที่261

เยี่ยเม่ยมองเป่ยเฉินอี้ทีหนึ่ง

ใบหน้าที่มองอะไรไม่ออกเหมือนดังเคย ทว่าในใจเกิดความสงสัย เอ่ยถามเสียงนิ่งว่า “อย่างนั้นก็ขอให้อี้อ๋องนำทางเถอะ พูดตามตรงข้าก็อยากรู้เหลือเกินว่า สุดท้ายแล้วอี้อ๋องจะมาไม้ไหนอีกกันแน่!”

เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเยี่ยเม่ย ก็จับพิรุธใดๆ

บทที่262

หัวใจของเยี่ยเม่ยเจ็บปวดเสียแทบไม่ไหว ซ้ำยังต้องรับมือศัตรูแข็งแกร่งตรงหน้าอีก

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางรู้สึกว่ามีกำลังไม่ได้ดั่งใจหวังเอาเสียเลย นางฝืนสงบใจลง สลัดความคิดและความทรงจำแปลกประหลาดพวกนั้น รวมถึงภาพที่ชวนให้หัวใจคนสั่นผวาออกไปจากสมอง ทำให้ตัวเองมีความสงบนิ่งและ