บทที่255

“ไม่!”

พูดถึงยามนี้ สีหน้าของซ่งอวี้เชวียยิ่งทวีความสิ้นหวัง

ส่ายหน้า แล้วเอ่ยว่า “หากเมื่อครู่นางไม่พูดออกมา ข้าไม่รู้เลยจริงๆ ว่าตัวเองถูกเปลี่ยนเสื้อผ้า!”

เมื่อเอ่ยคำพูดนี้ ซ่งอวี้เชวียคล้ายจะหลบหน้าร้องไห้

เขาเป็นบุรุษ ในยามสลบไสลไร้สติ

บทที่256

เยี่ยเม่ยใจเต้นระส่ำ

นางอยากรู้อดีตของตัวอย่างแน่นอน อยากรู้ว่าก่อนที่ลูกพี่จะเก็บนางมา ชีวิตในอดีตของนางเป็นอย่างไร อยากรู้ช่วงชีวิตที่ไม่เหลืออยู่ในความทรงจำเป็นภาพว่างเปล่าเหล่านั้น

แต่ว่า…

เรื่องที่นางจำอดีตไม่ได้ แม้แต่เป่ยเฉินเสียเยี่ยนนา

บทที่257

น้ำเสียงของเยี่ยเม่ยไม่ดีนัก บ่งบอกความเป็นศัตรูอย่างชัดเจน

เป่ยเฉินอี้ฟังแล้วก็ไม่ใส่ใจ มองเยี่ยเม่ยขึ้นมาบนรถม้า

คนทั้งสองนั่งกันคนละฝั่ง ในเวลานี้ชิงเกอตัดสินใจออกไปนั่งร่วมกับคนขับรถ

เยี่ยเม่ยหาได้ใส่ใจการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของชิงเกอ สายตาจับจ้องเป่ย