บทที่241

หน้าประตูห้องซือหม่าหรุ่ย

นอกจากเจ้าเมืองหลินที่เป็นผู้นำแล้ว ยังมีคนอีกไม่น้อยที่เบียดกันอยู่ ซินเยว่เยี่ยนและจงรั่วปิงยืนเฝ้าหน้าประตูอยู่ครึ่งค่อนคืน ไม่อนุญาตให้ใครก้าวผ่านไปได้สักคนเดียว

ภายในห้อง อาการของจิ่วหุนถือว่าพ้นขีดอันตราย เพียงแต่สลบไสลไม่ได้สติ

บทที่242

ท่าทางเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของเป่ยเฉินเสียเยี่ยนทำให้คนตกตะลึง

อวี้เหว่ยรู้สึกอนาถใจจนแทบไม่กล้ามอง เขาหันหน้ากลับไปมององค์ชายสี่อย่างเวทนา ช่างน่าสงสารนัก ต้นแบบของคนกลัวภรรยาที่แท้จริง แค่คำพูดเดียวของแม่นางเยี่ยเม่ยก็ยอมตกลงทำเรื่องที่ไม่อยากทำ

เมื่อบรรลุเป้าหมาย

บทที่243

เวลานี้เยี่ยเม่ยปรายตามองเขา ไม่ส่งเสียงออกมา

กลับเป็นซือหม่าหรุ่ยที่อยู่ด้านข้างถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจอยู่บ้าง “ไฉนเมื่อครู่ เป่ยเฉินอี้ถึงบอกว่าเขามาเพื่อช่วยเหลือเขาเองด้วยเล่า”

เยี่ยเม่ยมองนาง ตอบกลับด้วยเสียงนิ่ง “ง่ายมาก เพราะหากข้าไม่มีวิธีแก้ไขปัญหานี้อย่