ตอน 24
เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่หิวหรือ
บทที่ 17
บทที่17
ขุนนางบุ๋นผู้นั้นหันหน้ากลับไปมองแม่นางชุดเหลือง
เรียวคิ้วขมวดแน่น เตือนเสียงเบาว่า “ท่านหญิง ท่านมีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน ใจเย็นเข้าไว้พ่ะย่ะค่ะ”
ท่านหญิงผู้มาจากวังหลวง เพิ่งเดินทางถึงเมืองชายแดนไม่นาน เป็นหลานสาวที่ฮองเฮาโปรดปรานมากที่สุด ยามนางเดินทางมา ฮ
ตอน 25
บทที่ 18
บทที่18
“หืม…”
เหล่าขุนนางที่ชมอยู่ทั้งหลายต่างแสดงออกว่าอึ้งทึ่งไปหมดแล้ว พวกเขาต่างหลงคิดว่าชั่วชีวิตจะไม่ได้เห็นองค์ชายสี่คุกเข่าเสียอีก
คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยอมคุกเข่าลงเพื่อแต่งงานกับเยี่ยเม่ย
เสน่ห์ของแม่นางเยี่ยเม่ยมากเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!
ตอน 26
บทที่ 19
บทที่19
พูดจบแล้ว นางหันไปมองหลุมใหญ่ที่ซือถูเฉียงตกอยู่
ภายใต้สายตาไม่อยากเชื่อ กังวลใจและตกใจในสถานการณ์เบื้องหน้าของขุนนางบุ๋น นางปลอบเสียงเย็นชา “ไม่ต้องกลัว ข้าอ่อนโยนมากแล้ว ไม่ตายหรอก”
ทุกคน “…”อ่อนโยนมาก?
อ่อนโยนคือการโยนคนห่างออกไปห้าเมตร กระแทก