บทที่ 170

บทที่170

อย่างไรเสีย นางก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน ทั้งไม่เคยพบมาก่อนว่า มีผู้ตั้งใจบำเพ็ญเพียรคนไหน เอ่ยปากคำแรกก็พูดจาแบบนี้

หยอกล้อสตรี ราวกับจอมเสเพลในหนึ่งร้อยปียากจะหาตัวได้สักคนหนึ่ง

ท่าทางปล่อยเนื้อปล่อยตัวดูคล้ายกับพวกคุณชายเจ้าสำราญ แต่เยี่ยเม่ยดูออก เจ้าหนุ่ม

บทที่ 171

บทที่171

จิวมั่วเหอหัวเราะเบาๆ สายตามองเยี่ยเม่ย “ไฉนต้องร้อนรนเช่นนี้ ไม่สู้พวกมาพนันกันเป็นอย่างไร”

เยี่ยเม่ยจ้องเขา ไม่พูด

จิวมั่วเหอลูบจมูก เอ่ยปากอย่างจนปัญญาว่า “เจ้าไม่ไว้หน้าข้าเลยสักนิด ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดนัก”

เยี่ยเม่ยปรายตามองเขา “ข้าไม่ชอบพ

บทที่ 172

บทที่172

เป็นครั้งแรกที่เขาจิวมั่วเหอ รู้สึกอย่างชัดเจนว่าตนเองโดนดูถูก

นางมั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้ถึงเพียงนี้ อย่างนั้นก็เท่ากับว่า นางมั่นใจเช่นกันว่าเขาจิวมั่วเหอจะต้องพ่ายแพ้

เห็นเขายิ้มเช่นนี้ เห็นรอยยิ้มในเบื้องลึกของแววตา ความจริงแฝงไปด้วยความโกรธและแววอำมหิ