บทที่235

สิ้นเสียงเยี่ยเม่ย เงาร่างพลิ้ววูบ คนก็หายออกจากเรือนแล้ว

ชิงเกอมองเป่ยเฉินอิ้ด้วยความสงสัย เอ่ย “ท่านอ๋อง ข้าน้อยคิดว่า ท่านทำเช่นนี้มีแต่จะทำให้แม่นางเยี่ยเม่ยเคียดแค้นท่าน”

“อ้อ” เป่ยเฉินอี้หันกลับมามองชิงเกอ น้ำเสียงน่าฟังของเขาในยามนี้เย็นชาอย่างถึงขีดสุด “อย่า

บทที่236

หลังจากเสียงระเบิดดังสนั่น

ประกายกระบี่ปรากฎไปทั่วสารทิศ อีกทั้งไอกระบี่นี้ล้วนแผ่พุ่งออกมาจากคนคนเดียว

ยามที่เยี่ยเม่ยกับซินเยว่เยี่ยนรีบมาถึงภูเขา เพียงเห็นการระเบิดอย่างรุนแรงเบื้องหน้า ซ้ำยังมีประกายกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนสาดแสงออกจากทั่วสี่ด้านแปดทิศ

“

บทที่237

เยี่ยเม่ยวางจิ่วหุนบนเตียงซือหม่าหรุ่ย

ซือหม่าหรุ่ยรีบลงมือรักษาคนทันที

ข่าวที่เยี่ยเม่ยกลับเข้ามาถึงเมืองแพร่ออกไปนานแล้ว เหล่าทหารก็มองเยี่ยเม่ยแบกจิ่วหุนเข้ามา

ภายใต้การชักนำของเจ้าเมืองหลิน บรรดาแม่ทัพรวมถึงเหล่าหทารมาถึงหน้าประตูห้องซือหม่าหรุ่ย หวัง