บทที่229

คนทั้งหมดเห็นว่าจิ่วหุนบาดเจ็บ ไอเข่นฆ่ายิ่งรุนแรง

แววตาเย็นเยียบเป็นสีแดงก่ำ มีคนหนึ่งตวาดก้องว่า “เจ้านักฆ่าอำมหิต เอาชีวิตสุนัขของเจ้ามาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณบิดาข้าบนสวรรค์เถอะ”

จิ่วหุนกุมหน้าอก กระบี่ยาวค้ำอยู่ข้างกายช่วยประคองไม่ให้ล้มยามเมื่อขาข้างหนึ่งของเขาเหยีย

บทที่230

สายตาที่จ้องมองจิ่วหุนแต่ละคู่เต็มไปด้วยความแค้น

ในมือของคนทั้งหมดถืออาวุธคร่าชีวิต พุ่งเข้ามาจู่โจมจิ่วหุน

จิ่วหุนมั่นใจว่า ในกลุ่มคนพวกนี้ต้องมีคนที่มาล้างแค้นให้ญาติมิตรคนสนิทแน่ แต่ที่มีมากกว่ากลับเป็นคนที่ถูกใครบางคนส่งมา…

เขาปิดตาลง

ยามนี

บทที่231

“อะไรนะ”

เยี่ยเม่ยลุกขึ้นอย่างไม่เชื่อ มองหลินซูเหย่าด้วยความสงสัย

หลินซูเหย่าก็มิได้โง่ นางรู้ดีว่าจากการแสดงออกต่างๆ นานา ของตนก่อนหน้านี้ เยี่ยเม่ยย่อมไม่เชื่อนางแน่ ดังนั้นจึงรีบอธิบาย “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เชื่อข้า แต่เจ้าไปดูก่อนเถอะ หลอกเจ้าหรือไม่ มองปราดเดียวก็ร