บทที่225

เมื่อเยี่ยเม่ยเอ่ยออกไป เป่ยเฉินเสียเยี่ยนก็ตกตะลึงเล็กน้อย

ไม่ช้า เขากลับพลิกตัวหันตะแคงขึ้นมา

มือข้างหนึ่งค้ำศีรษะเอาไว้ ปอยผมที่หน้าผากทำให้ใบหน้าสมบูรณ์แบบนั้นทวีความน่าชม ชวนหลงใหลขึ้นไปอีก ดวงตาร้ายคู่นั้นจ้องมองเยี่ยเม่ย เอ่ยเนิบๆ ว่า “ถึงเยี่ยนจะรู้ว่า ที่เจ

บทที่226

เยี่ยเม่ย “…”

เวลานี้หญิงสาวหน้าแดงก่ำ

จุมพิตของเขาทวีความเร่าร้อนมากขึ้น บรรยากาศคลุมเครือเกินจะปิดบังได้ คล้ายสุรากระตุ้นอารมณ์แตกกระจายออกมาทั่วท้องห้องหับฟุ้งไปด้วยไอปรารถนา

เยี่ยเม่ยผลักเขาออก ฝืนสงบใจลง เตือนเขาคำหนึ่ง “ท่านอย่าลืมว่า ร่างกายของท่าน

บทที่227

ห้องนอนของเยี่ยเม่ย

มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งรออยู่อย่างเงียบๆ

เขาเข้ามาตั้งแต่ฟ้าเริ่มมืดจนถึงตอนนี้ก็รอมาครึ่งชั่วยามแล้ว ไม่เห็นคนกลับมา หว่างคิ้วขมวดแน่น ค่อยๆ หมดความอดทน

ฉันพลัน ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาจากด้านนอก

เขาพลันลุกขึ้นมองไปที่ประตู “