บทที่218

เหล่าผู้คนที่วิพากษ์วิจารณ์ต่างลนลาน

เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทเกิดโทสะแล้ว ทั้งไม่รู้ว่าจะเรียกจงซานไปตัดหัวหรือเปล่า ว่าไปแล้วทุกครั้งที่เกิดภัยพิบัติ ใต้เท้าจงซานมักเป็นคนแรกที่พุ่งออกไปขอความช่วยเหลือเพื่อชาวบ้าน

ทุกครั้งยามเมืองหลวงเกิดเรื่องไม่เป็นธรรมขึ้น ยามที่ศาลา

บทที่219

เมื่อสิ้นเสียงเขา เยี่ยเม่ยมุมปากกระตุก

ปรายตามองชายหนุ่ม ถามด้วยเสียงเย็นชา “ศัตรูหัวใจหรือ ศัตรูหัวใจอยู่ที่ไหนกัน เป่ยเฉินเสียเยี่ยน ท่านอย่าได้เห็นบุรุษแล้วก็พานเหมาเป็นศัตรูหัวใจไปจนหมดได้หรือไม่”

นางอยากจะบ้าตายแล้ว

เพราะเรื่องของเป่ยเฉินอี้เมื่อครู

บทที่220

ซือหม่าหรุ่ยถอนใจ “ถึงการขับพิษไม่ดีต่อองค์ชายสี่ ทำให้เขาสูญเสียกำลังภายในจำนวนมากในเวลาอันสั้นเช่นนี้ แต่สถานการณ์ของจิ่วหุนตอนนี้ หากไม่ได้รับการช่วยเหลือจากองค์ชายสี่ แม้ไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่ก็ไม่รู้เลยว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ กระทั่งอาจไม่ฟื้นขึ้นมาก็เป็นได้ ดังนั้นได้แต่ทำเช่นนี