บทที่216

“เอ๋”

ราชาต้ามั่วมองแม่ทัพเฮ่อเหลียนด้วยความแปลกใจ

สายตามองไปที่จดหมายในมืออีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ในใจเกิดความสงสัย จดหมายฉบับนั้นเขียนอะไรกันแน่ ถึงทำให้ท่าทีของอีกฝ่ายเปลี่ยนได้อย่างฉับพลันเช่นนี้

“จดหมายบอกว่าอะไร”

แม่ทัพเฮ่อเหลียนประคองจดหมายส

บทที่217

คนทั้งสองตื่นตระหนก ไม่แสดงความคิดเห็นในทันที

เยี่ยเม่ยหันมองซือหม่าหรุ่ย ถามด้วยเสียงเย็นชา “สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”

ซือหม่าหรุ่ยคือหมอเทวดา น่าจะรู้ดี

หลังจากซือหม่าหรุ่ยฟังคำถามของเยี่ยเม่ย กลับมีสีหน้าประหม่า “ข้าเข้าใกล้เขาไม่ได้เลยสักนิด เมื่อครู่

บทที่218

เหล่าผู้คนที่วิพากษ์วิจารณ์ต่างลนลาน

เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทเกิดโทสะแล้ว ทั้งไม่รู้ว่าจะเรียกจงซานไปตัดหัวหรือเปล่า ว่าไปแล้วทุกครั้งที่เกิดภัยพิบัติ ใต้เท้าจงซานมักเป็นคนแรกที่พุ่งออกไปขอความช่วยเหลือเพื่อชาวบ้าน

ทุกครั้งยามเมืองหลวงเกิดเรื่องไม่เป็นธรรมขึ้น ยามที่ศาลา