บทที่213

“ฮองเฮามีพระราชเสาวนีย์ องค์ชายสี่เป่ยเฉินเสียเยี่ยน เยี่ยเม่ยรับพระราชเสาวนีย์”

หลังจากเสียงสูงของขันที เยี่ยเม่ยก็เลิกคิ้วขึ้น ฮองเฮาผู้นี้ข่าวสารแม่นยำเสียจริง ตั้งแต่เริ่มต้นมาจนถึงตอนนี้ นางบอกชื่อกับ เป่ยเฉินเสียเยี่ยนเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ตอนนั้นมีบ่าวอยู่แค่ไม่กี่คน

บทที่214

“แค่ก…”

คนทั้งหมดฟังแล้ว ก็สะกดกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว ต่างมีความคิดอยากหัวเราะแต่ไม่กล้า ถั่ว…มีถั่วไปงอกอยู่ที่ตาได้อย่างไร ดูท่าแม่นางเยี่ยเม่ยจะโมโหจริงๆ แล้ว

ขันทีน้อยสะอึกไปชั่วครู่

คิดไม่ถึงเลย โลกนี้มีองค์ชายสี่ที่ไม่มีกฎระเบียบคนหนึ่งยังไม่พอ ถึงกั

บทที่215

อะไรนะ

เซียวชินสงสัยว่าตนฟังผิดไปแล้ว มองเป่ยเฉินอี้อย่างไม่อยากเชื่อสักพักหนึ่ง

เป่ยเฉินอี้ยึดติดกับจงเจิ้งซีถึงขั้นที่คนทั่วหล้าต่างรู้กันหมด เขาจะแต่งงานกับเยี่ยเม่ยหรือ

“คำพูดของอี้อ๋องเป็นจริงอย่างนั้นหรือ”

เซียวชินคิดว่าเขาสมควรออกไปด้านน