บทที่177

อวี้เหว่ยเอ่ยออกมาเช่นนี้ เป่ยเฉินเสียเยี่ยนรั้งสายตามามองเขา

ดวงตาชั่วร้ายคู่นั้นมีความสงสัย สีหน้าดูแล้วอ่อนโยนมาก ทว่ากลับทำให้อวี้เหว่ยรู้สึกชาวาบไปทั้งหนังศีรษะ

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนถามว่า “ความหมายของเจ้าคือ ปล่อยให้เขามีชีวิตกลับมา ปรากฏกายอยู่ข้างแม่นางเยี่ยเม่

บทที่178

เดิมคิดว่าไม่ว่าพูดอย่างไร ตนก็เป็นถึงองค์ชาย ทั้งยังเป็นฮ่องเต้องค์ต่อไป เสินเซ่อเทียนก็สมควรไว้หน้าเขาบ้าง

จากนั้นเมื่อเป่ยเจี้ยนเกอฟังแล้ว เพียงแค่มองเป่ยเฉินเสียงทีหนึ่ง ค้านว่า “องค์ชายใหญ่รับยาไปแล้วก็กลับไปเถอะ จวินซ่างบอกแล้วว่า วันนี้ไม่อยากตื่นเช้า ไม่รับแขก”

บทที่179

เป่ยเฉินอี้หลับตาลง รถม้ายังคงวิ่งช้าๆ

……

เยี่ยเม่ยอยู่ระหว่างทางไปค่ายทหาร บังเอิญพบซินเยว่เยี่ยนกับซือหม่าหรุ่ยพอดี คนทั้งสองอยู่ในสวนทำเรื่องน่าเบื่อมากอยู่

กระโดดเชือก

เยี่ยเม่ยใช้สายตาราวกับมองเด็กนักเรียนประถม มองไปที่ทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง