บทที่171

จิวมั่วเหอหัวเราะเบาๆ สายตามองเยี่ยเม่ย “ไฉนต้องร้อนรนเช่นนี้ ไม่สู้พวกมาพนันกันเป็นอย่างไร”

เยี่ยเม่ยจ้องเขา ไม่พูด

จิวมั่วเหอลูบจมูก เอ่ยปากอย่างจนปัญญาว่า “เจ้าไม่ไว้หน้าข้าเลยสักนิด ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดนัก”

เยี่ยเม่ยปรายตามองเขา “ข้าไม่ชอบพนัน นอกจากข

บทที่172

เป็นครั้งแรกที่เขาจิวมั่วเหอ รู้สึกอย่างชัดเจนว่าตนเองโดนดูถูก

นางมั่นใจว่าจะเอาชนะเขาได้ถึงเพียงนี้ อย่างนั้นก็เท่ากับว่า นางมั่นใจเช่นกันว่าเขาจิวมั่วเหอจะต้องพ่ายแพ้

เห็นเขายิ้มเช่นนี้ เห็นรอยยิ้มในเบื้องลึกของแววตา ความจริงแฝงไปด้วยความโกรธและแววอำมหิต เยี่ยเม่ย

บทที่173

เยี่ยเม่ยจ้องเขา เอ่ยอย่างรวดเร็วว่า “แต่ท่านต้องยอมรับเงื่อนไขสองสามข้อของข้า”

“อะไรนะ”

ผู้เฒ่าเสี่ยวเถียนไช่รู้สึกว่ามีชีวิตอยู่ยังมีความหมายอันใดอีก

สรุปแล้วตัวเขาผู้เฒ่าที่มีความสามารถเป็นเลิศ เริ่มถูกคนอื่นรังเกียจแล้ว หรือว่าเด็กหญิงที่มาจากอีกโลกหน