บทที่ 92

บทที่92

นางเอ่ยประโยคนี้ออกมา อย่าว่าแต่คนฟังด้านข้างเลย แม้แต่เยี่ยเม่ยเองยังหวั่นไหว

ส่วนที่ซือหม่าหรุ่ยเอ่ยออกมาเช่นนี้ ก็ไม่ใช่เพราะราชาดาบทั้งหมด หากเป็นเพราะราชาดาบ นางสัญญาว่าติดหนี้บุญคุณก็พอแล้ว ต่อให้กำหนดสัญญาไว้หลายปี ก็ไม่ถึงขั้นยาวนานถึงสิบปี

เพียงแต่

บทที่ 92

ตอนที่ 92 เยี่ยนยินดีให้เจ้าเป็นศูนย์กลาง

ระหว่างที่เป่ยเฉินเสียเยี่ยนเงยหน้า ก็จ้องหน้ากับนาง

ใบหน้าทั้งสองห่างกันแค่คืบ ร่างกายอ่อนนุ่มนิ่มของนางแนบอยู่บนตัวเขา เป่ยเฉินเสียเยี่ยนไม่พูดจา ผ่านไปสักพัก เยี่ยเม่ยค่อยตระหนักถึงท่าทางระหว่างทั้งสองคน บรรยากาศตกอย

บทที่ 93

บทที่93

สิ้นเสียงเขา

สีหน้าซินเยว่เยี่ยนพลันแข็งทื่อไป หัวเราะฮี่ๆ เสียงแห้ง “ถูกเจ้าจับได้แล้ว เจ้าก็รู้ถึงแม้ข้ากับเซียวเซ่อหยางจะไม่มีความรู้สึกอันใดต่อกัน แต่อย่างไรก็มีสัญญาหมั้นหมาย ดังนั้นข้าต้องตามหาเขา ถึงมีโอกาสยกเลิกสัญญา เพราะฉะนั้นเจ้าต้องปล่อยข้าไปนะ?”