บทที่ 91

บทที่91

ผู้มาสวมอาภรณ์สีม่วง แถบผ้าสีม่วงปลิวไสวด้วยแรงลม ใบหน้างดงามได้รูป เครื่องหน้าคล้ายถูกสลักออกมาอย่างวิจิตรนับเป็นโฉมสะคราญงามล้ำนางหนึ่ง

แต่เมื่อมองใบหน้านางอย่างละเอียด เยี่ยเม่ยมั่นใจว่าตนไม่เคยเจอคนผู้นี้

เหล่าทหารจำนวนไม่น้อยในที่นี้อดใจไม่ไหวมองสตรีนา

บทที่ 91

ตอนที่ 91 ท่านดีใจมากนักเหรอ

คนทั้งสองต่างไม่รับรู้ถึงไอสังหาร

ผู้เฒ่าเสี่ยวเถียนไช่มองเยี่ยเม่ยอย่างมีความนัยอื่น ร่างไหววูบหนึ่ง หายไปจากห้องไม่เห็นเขาอีก

ก่อนเขาจากไป เพียงใช้เสียงส่งเข้าโสตประสาทเยี่ยเม่ย “ข้ายังจะกลับมาอีก”

เงาร่างของผู้เฒ่าเสี่ยวเถียนไช่ออกจากห้องไปแล้ว

บทที่ 92

บทที่92

นางเอ่ยประโยคนี้ออกมา อย่าว่าแต่คนฟังด้านข้างเลย แม้แต่เยี่ยเม่ยเองยังหวั่นไหว

ส่วนที่ซือหม่าหรุ่ยเอ่ยออกมาเช่นนี้ ก็ไม่ใช่เพราะราชาดาบทั้งหมด หากเป็นเพราะราชาดาบ นางสัญญาว่าติดหนี้บุญคุณก็พอแล้ว ต่อให้กำหนดสัญญาไว้หลายปี ก็ไม่ถึงขั้นยาวนานถึงสิบปี

เพียงแต่