ตอนที่ 589 ความสุขที่เป็นของตัวเอง

แสงจันทร์ค่อยๆหมดลง รอจนอรุณเบิกฟ้าทางฝั่งทิศตะวันออก จี้จิ่งเชินก็ตื่นขึ้นมา

เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้ว รูม่านตาก็ค่อยๆชัดเจนขึ้น

ตื่นมาสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งแรกก็คือท่าทางของเวินเที๋ยนเที๋ยนที่ปรากฏอยู่ในสายตา

หางตายังคงมีรอยน้ำตาที่ยังแห้งไปไม่หมดอยู่เล็กน้อย แก้มแดง นอน

ตอนที่ 590 เด็กดื้อ

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น เดิมทีเวินหมิงเฮ่าที่กำลังเล่นลูกบอลอยู่ข้างๆนั้นกลับวิ่งเข้ามาในเวลานี้ แล้วกอดเหยาเย้นเอาไว้ พลางเงยหน้าขึ้นมามองอย่างเฝ้ารอ

“แม่ เมื่อไหร่เราจะกลับบ้านกันฮะ?”

ได้ยินแล้ว เหยาเย้นถึงกับอึ้งไปพักหนึ่ง

หมิงเฮ่ายังเด็ก ราวกับว่าไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว

ตอนที่ 591 รีบออกไปเถอะ

เวินเที๋ยนเที๋ยนเดินไป

“เขียนไปถึงไหนแล้ว?”

เหยาเย้นเมื่อได้ยินเสียงก็หันหน้ามา เธอขมวดคิ้วและเอ่ยด้วยความทุกข์ใจ “บางทีฉันอาจจะไม่ได้สัมผัสกับด้านนี้มานานมากเกินไป มีกฎบางอย่างบนนั้นที่ฉันไม่เข้าใจอยู่บ้าง”

ได้ฟัง เวินเที๋ยนเที๋ยนก็รับข้อมูลมาดู จากนั้นจึงชี้ให้เห็นข้อผิดพลา