บทที่ 228 ยอมรับพ่อกับแม่

นานาเจ็บในใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาด่าเธอ และด่าพ่อแม่เธอด้วย ถึงเธอจะทนได้ เธอพอเจอคำนี้แล้ว เธอทนไม่ได้

เธอเปิดประตูเข้าไป พูดกับปั้นหยา “พูดจาให้เกียรติกันหน่อย เธอเป็นคุณหนูตระกูลพลาธร ไม่มีใครแย่งกับเธอ เธอยังไม่พอใจอีกหรอ? ”

ปั้นหยาไม่คิดว่านานาจะแอบฟัง เธอยิ้มอย

บทที่ 229 เรียกชื่อไปแล้ว

คุณหญิงโรสจับมือของนานาไว้ตลอดเวลา ไม่ยอมปล่อยเลย เขาก็ได้แต่มองดูลูกสาวคนเล็กของเขา แต่ในสายตามีแต่ความรู้สึกผิด ทำไมตอนนั้นเขาถึงคิดว่าลูกคนนี้ไม่สามารถช่วยได้แล้ว?

แล้วต่อจากนั้นเขามีชีวิตอยู่ได้ไง ตอนที่เธอยังเป็นทารก ตกลงได้รับบาปกรรมอะไรกันแน่? คุณหญิงโรสกลับไปคิดถึ

บทที่ 230 ปั้นหยาหายตัวไป

รถกำลังแล่นตลอดทางไปยังบ้านพัก นานาขับรถไปยังโถงจอดรถ ทันใดนั้นก็เห็นเงามืดนั้นผ่านมาด้านหน้าของเธอ นานาตะโกนลั่นขึ้นมา แล้วหันหลังไปกอดเอวเขา ใบหน้าอันเล็กนั้นแนบไว้ตรงหน้าอกของเขา

หลังจากที่ทิวเห็นเงามืดนั้นแล้ว เขาหัวเราะเบาๆแล้วลูบหัวเธอ “อย่ากลัวเลย มันเป็นแค่นกฮูกน่