บทที่ 226 มีความหมายที่ยิ่งใหญ่

ทิวมองดูรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของปั้นหยาแล้วพูดกับนานาว่า “กินอิ่มยัง? ถ้าอิ่มแล้วเราไปที่ห้องโถงกัน งานจะเริ่มแล้ว”

นานารีบพยักหน้า “กินอิ่มแล้ว”

“ได้ งั้นเราไปกันเถอะ!” ทิวพูดจบแล้วก็ยื่นมือมาจับที่มือของนานา นานาพูดกับปั้นหยาว่า “ขอตัวก่อนนะคะ” พอพูดจ

บทที่ 227 แค่สำหรับเธอ

งานเลี้ยงหลังจากนี้ ยังมีงานเต้นรำ หลังจากผ่านงานประมูลที่เคร่งเครียดแล้ว บรรยาศกลายเป็นดีงาม มีสีสัน ปั้นหยาโกรธจนไปหลบอยู่ที่ห้องรับแขก ทิวไม่สนจริงๆว่าต้องเสียเงินเท่าไหร่ เขาก็จะซื้อสร้อยเส้นนั้นให้ได้ เพื่อนานา นั่นคือสร้อยของแม่ ทำไมนานาถึงอยากได้ล่ะ?

แปดสิบล้าน แพงมาก

บทที่ 228 ยอมรับพ่อกับแม่

นานาเจ็บในใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาด่าเธอ และด่าพ่อแม่เธอด้วย ถึงเธอจะทนได้ เธอพอเจอคำนี้แล้ว เธอทนไม่ได้

เธอเปิดประตูเข้าไป พูดกับปั้นหยา “พูดจาให้เกียรติกันหน่อย เธอเป็นคุณหนูตระกูลพลาธร ไม่มีใครแย่งกับเธอ เธอยังไม่พอใจอีกหรอ? ”

ปั้นหยาไม่คิดว่านานาจะแอบฟัง เธอยิ้มอย