บทที่ 18

“ บ้านหลังนี้ก็เหมือนเป็นบ้านหลังที่สองของหนูมานานเเล้ว ย่าก็เป็นย่าของหนูจริงๆ ดูเเลย่าก็เป็นหน้าที่ของหนูเอง” พอนาราพูดจบ เธอก็ซบหัวไว้ที่ไหล่ของคุณย่า

คุณผู้หญิงบ้านพาทิศพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ฉันก็คิดเหมือนนาราเป็นหลานสาวของฉันมานานเเล้วเหมือนกัน

รถโรลส์รอยซ์สีดำคันหนึ่งขับเข้าประตูวิล

บทที่ 19

สายตาของนานาหันไปสนใจที่ชายคนนั้น เขาถอดเสื้อสูทออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่ง กับกางเกงสูทที่ดูเรียบร้อย เขากำลังก้มมองลูกๆของเขาอยู่

ถึงเเม้ว่าจะไม่เห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้ เเต่นานารู้สึกได้ถึงความรักที่เขามีให้เด็กๆ นานาถอนหายใจเบาๆ

“มามี้…มามี้…มองหนูสิ…”ฟ้าที่กำลังเล่นน้ำอ

บทที่ 20

ลมจูงมือของเธอ แล้วปลอบเธอว่า “ไม่ต้องกลัวนะ”

ทิวโน้มตัวลงแล้วดึงลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมกอด “มา เดี๋ยวแด๊ดดี้อุ้มพาไปครับ”

สองมือสั้น ๆ ของฟ้ารีบเอื้อมไปโอบกอดรอบคอของแด๊ดดี้ไว้ในทันใด เธอยอมให้เขาอุ้มพาไปที่รถเก๋งที่จอดอยู่แต่โดยดี

ภายในรถ พงศ์และเกรซมองเห็นลูกชายของตนอุ้มเด็กผู้หญิง