บทที่ 136 หลงกลอีกแล้ว

ทิวอึ้งสักพัก ผู้หญิงคนนี้ไม่อยากได้เงินจริงๆหรอ?

“หรือว่าเงินที่ฉันให้มันน้อยไป?” ทิวไม่เชื่อว่าเธอว่าเป็นคนที่ไม่อยากได้เงิน

นานามองเขาด้วยสายตาที่จริงจังทันที “เปล่า ฉันแค่รู้สึกว่าแค่กินอยู่กับนายก็พอแล้ว ฉันไม่ต้องการเงินเดือน อีกอย่างการ ดูแลเด็กก็เป็นหน้าที่ของฉัน

บทที่ 137 ให้หน้าแล้วน้ะ

นานาออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับทิวที่เพิ่งเย็บแผลเสร็จ จู่ๆทิวก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมา ฝ่ามือใหญ่ของทิวจับไปที่ต้นคอของนานา นานาตกใจเลยหลบ นิ้วมือของทิวไปจับผิวที่เรียบเนียนของเธอ แต่ไม่ได้จับถึงสร้อยคอของเธอ เขาทำหน้าไม่พอใจทันที

“ฉันพูดแล้วไม่ใช่หรอว่า วันนี้เธอต้องใ

บทที่ 138 เธอเสียภาพลักษณ์

อาหารมื้อนี้ นานากินอย่างอึดอัด ต่างกับทิวที่นั่งกินอยู่ตรงข้ามอย่างสง่างาม นานาเงยหน้าขึ้นมองเขาหลายรอบ บางทีก็สบตาที่เป็นประกายเเวววับของเขา

นานาเเอบคิดว่า เขาต้องแอบหัวเราะความมึนๆของเธอแน่ๆ

ทำอาหารยังลืมใส่เกลือ

กินข้าวเสร็จ นานาก็เก็บของบนโต๊ะ หลังจากนั้นเธอก็เห