ตอนที่ 2

ณ ชั้นเพรสซิเดนของโรงแรม

ประตูลิฟท์เปิดออก กลุ่มบอดี้การ์ดและพนักงานโรงแรมเดินนำชายหนุ่ม ไปยังห้องพัก

ชายหนุ่มร่ายการกำยำ ท่าทางเคร่งขรึม ทว่าทุกส่วนของใบหน้าช่างหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ อีกทั้งส่วนสูง 186 ซม. ทำให้สัดส่วนของเขาดีเสียยิ่งกว่านายแบบบนรันเวย์

เขาสวมชุดสูทพอดีตัว ปลายแขนเสื้อเชิ้ตประดับด้วยกระดุมไททาเนียมส่องแสงระยิบระยับภายใต้โคมไฟระย้า

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำก้าวมาหยุดหน้าประตูห้องพัก บอดี้การ์ดรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อเปิดประตูห้องให้เขา

ชายหนุ่มก้าวเข้าไปยังห้องพัก แล้วปลดเน็กไทวางไว้ใกล้ ๆ กันตู้เสื้อผ้า

เพียงเดินไปได้สองก้าว เขารู้สึกว่าห้องอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ก่อนจะเปิดประตูออกไปด้านนอกห้อง กลับพบว่าประตูถูกล็อค

เขาประหลาดใจและขมวดคิ้วขึ้น เขาพยายามเอื้อมมือไปยังลูกบิดประตูแล้วึงลง แต่กลับไม่ได้ผล

…

สีหน้าของเขาเริ่มตึงเครียด กระทั่งเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในมือดังขึ้น

…จากหยางเชาชิงเหรอ…

เสียงหยางเชาชิงจากปลายสายดังขึ้น “พี่รอง กลับมาแล้วเหรอ พวกเรามีของขวัญจะให้พี่แหละ ได้รับรึยัง ชอบไหมล่ะ”

ความโกรธแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าอันหล่อเหลา เขาชำเลืองมองไปยังประตูและพูดโพล่งขึ้นอย่างเย็นชา “นายทำบ้าอะไร เปิดประตู!”

“ฮาฮ่า พี่รอง ตอนนี้ก็แค่สนใจสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าและมีความสุขกับเธอจะดีกว่านะ ครั้งนี้ผมได้สาวสเปคอย่างที่พี่ชอบมาเลย พี่ไปดูก่อนสิ ผมว่าพี่ต้องชอบแน่ ๆ”

พูดจบหยางเชาชิงก็ตัดสายทิ้งทันที

เขาพยายามกดโทรกลับไปยังปลายสายอีกครั้ง ทว่าไม่สามารถติดต่อได้อีกเลย

เหมาเยซือยืนนิ่งหน้าห้องน้ำด้วยท่าทีเคร่งขรึม

เขาได้ยินเสียงน้ำจากด้านในห้องน้ำ ใครอยู่ข้างในกันนะ

เขายกมุมปากขึ้นอย่างแข็งกร้าว แล้วผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก

ม่านไอน้ำลอยตัวออกมาตามช่องประตูที่เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งฮัมเพลงเบา ๆ ท่าม ๆ กลางฝักบัวที่มีน้ำไหลลงมาเป็นสาย ราวกับลูกแมวน้อย

เขาก้าวเท้าผ่านม่านหมอกของไอน้ำเข้าไปใกล้ ๆ

กระทั่งมองเห็นหญิงสาวที่กำลังนั่งอาบน้ำอยู่ภายในนั้น

เผยให้เห็นใบหน้าสวย ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ดวงตามีชีวิตชีวาเฉกเช่นดวงดาวบนท้องฟ้า

แม้เหมาเยซือจะคุ้นเคยกับผู้หญิงสวยมานักต่อนักยังตะลึงในความสวยของเจ้าหล่อน

นี่น่ะเหรอสาวสาวยที่หยางเชาชิงให้เขาเป็นของขวัญ

เธอสวยจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดก็ไม่อาจจุดประกายความสนใจของเขาได้

เขาจ้องมองเธอเพียงครู่ก่อนจะพูดอย่างเย็นชา

“ออกไปซะ ผมจะให้เวลาคุณเพียงหนึ่งนาที รีบออกไปจากห้องของผมเดี๋ยวนี้”

…

หล่อนเงยหน้ามองเขาอย่างช้า ๆ

หล่อนเลิกคิ้วขึ้น แล้วมองตรงมายังเขา พร้อมเอื้อมมือออกไป เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบรับ เธอจึงคว้ามือไปจับกางเกงของเขา

เหมาเยซือตกใจตัวเกร็ง จนแทบอ้วก รู้สึกระคายไปทั่วร่างกาย แต่ยังคงนิ่งเฉยต่อสถานะการณ์ตรงหน้า

เหมาเยซือไม่ชอบให้ผู้หญิงทั่วไป เว้นแต่คนในครอบครัวแตะต้องร่างกายของตน

แต่ในขณะนี้เขากลับไม่รู้สึกขยะแขยงผู้หญิงตรงหน้า ร่ายกางของเขาไม่มีทีท่าไม่พึงพอใจต่อหล่อนแต่อย่างใด

เหมาเยซือก้มศีรษะลงมองดูหล่อน ความประหลาดใจฉายออกมาจากแววตา

ก่อนสติของเขาจะคืนกลับมา เจ้าหล่อนลุกขึ้นโอบรอบคอของเขาเสียงแล้ว เธอเขย่งเท้าขึ้นแล้วแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเขา

เมื่อเปิดเปลือกตาขึ้น หล่อนตกใจกระทั่งเผลอร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ “ช่วยด้วย…”

ตอนที่ 3

เฉียวเมียนเมียนลืมตาตื่นขึ้นพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่เพียงลำพัง แต่กลับมีเสียงน้ำไหลจากในห้องน้ำ

หล่อนยันตัวลุกขึ้นพิงกับหัวเตียงด้วยความมึนงงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ความทรงจำจะคืนกลับมา

หล่อนหน้าซีดเผือกเมื่อหวนคิดถึงความทรงจำเมื่อคืนที่ผ่าน

ขณะที่หล่อนกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง เสียงน้ำในห้องน้ำก็เงียบลง

…

เฉียวเมียนเมียนหยุดความคิดของตนไว้เพียงเท่านั้น หล่อนรีบลุกออกจากเตียงทั้งที่ยังรู้สึกมึน ๆ แล้วรีบใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ

หล่อนก้าวออกไปจากห้องได้เพียงไม่กี่ก้าว ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

เหมาเยซือเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบตัวแค่ผืนเดียว เผยให้เห็นหน้าอกที่กระชับรับกับไหล่กว้างกำยำ

เขากวาดสายจามองไปทั่วห้อง เมื่อพบว่าเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ว่างเปล่า เขารีบเดินมายังเตียงด้วยความร้อนใจ

พร้อมกับหยิบดทรศัพท์โทรออกไปหาลู่เยี่ยว

“อาซือ นายจะเรียกร้องอะไรกับฉันอีก” ปลายสายตอบด้วยเสียงอู้อี้

เหมาเยซือไม่สนใจคำล้อเลียนของเขาและโพล่งออกไปอย่างตรงประเด็น

“เมื่อคืนมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในห้องฉัน”

…

ปลายสายเงียบโดยไม่มีเสียงตอบรับ

ครู่เดียวเขาได้ยินเสียงปลายสายไอราวกับสำลัก เมื่อได้ยินประโยคก่อนหน้า

“อะ…นายจะพูดอะไร? อาซือ ฉันเข้าใจถูกไหมล่ะว่านายกับผู้หญิงคนนั้น นอกด้วยกันแล้ว”

เหมาเยซือเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดพร้อมกับครางออกมา “อืมมม….”

ชายปลายสายยังไออย่างต่อเนื่องพยายามควบคุมคำพูดของตนเอง

“แค๊ก ๆ นายไม่รังเกียจที่ถูกผู้หญิงสัมผัสตัวแล้วใช่ไหม ฉันจำได้ว่าเคยมีผู้หญิงเผลอมาโดนตัวนายเข้า นายถึงขั้นต้องไปล้างมือทันทีตั้ง 10 นาทีแหนะ”

เหมาเยซือเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้น

“เธอแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ร่างกายฉันไม่รู้สึกต่อต้านอะไรเธอเลย เอาเข้าจริงฉันออกจะรู้สึกดีเวลาที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เธอ…”

ผู้หญิงคนเมื่อคืนไม่ได้ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอะไร เขาออกจะชอบกลิ่นกายหอม ๆ ของหล่อน จนอดใจไม่ได้ที่จะเข้าใกล้หล่อนเสียเอง

เขาโทรหาลู่เยี่ยวเพื่อสอบถามเรื่องเมื่อคืนและเรื่องของผู้หญิงคนนั้น เขาไม่เคยเจอกับเหตุการณ์เฉกเช่นนี้มาก่อน

“แล้ว…”

เหมาเยซือเหลือบตามองไปที่ฟูกนอนที่ยับยู่ยี่ด้วยความลังเล ก่อนจะพูดขึ้น

“เมื่อคืนฉันหลับไป 6 ชั่วโมง โดยไม่ตื่นกลางดึกแล้วไม่ฝันถึงเรื่องแย่ ๆ เลย”

ลู่เยี่ยวประหลาดใจอย่างมากกับสิ่งที่ได้ฟัง “เกิดอะไรขึ้นล่ะ”

เหมาเยซือลูบขมับแล้วเปล่งเสียงแหบ ๆ ออกมา

“ถ้าฉันรู้ ฉันจะโทรหานายเหรอ ฉันอยากรู้เกี่ยวกับเธอ”

ลู่เยี่ยวถาม “ผู้หญิงคนที่ชิงเอาความบริสุทธิ์ของนายไปน่ะเหรอ?”

เหมาเยซือนิ่งเงียบ

ลู่เยี่ยวเลิกหยอกล้อและพูดอย่างจริงจังขึ้น

“ถ้านายอยากรู้เกี่ยวกับหล่อน นายก็ติดต่อหล่อนไปสิ”

…

เหมาเยซือยังคงนิ่งเงียบ

ลู่เยี่ยวพูด “อาซือ ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับนายนะ บางทีหล่อนอาจจะช่วยนายได้”

คนที่จะช่วยฉันเหรอ?

เขาอยู่ในโลกอันมืดมนมานาน 20 ปี มันยาวนานจนเขาคิดว่าเขาคุ้นเคยกับมันดี

ถ้าความอบอุ่นที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ไม่เข้ามาสัมผัสตัวเขา เขาก็คงจะใช้ชีวิตในโลกมืดมนของเขาต่อไปได้

แต่เพราะประสบการณ์ดี ๆ ที่เขาได้สัมผัส ทำให้เขาอยากจะหลุดพ้นจากโลกมืดมนเสียที

ถ้าหล่อนสามารถช่วยเขาได้จริง ๆ ไม่ว่าอย่างไร เขาจะต้องมีเธอไว้ข้างกายให้ได้

…

เว่ยเจิ้งยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู “หาว่าผู้หญิงที่อยู่ในห้องฉันเมื่อคืนเป็นใคร เดี๋ยวนี้”

“ครับ ท่านประธานเหมา”