ตอน 1
รักลับของเรา
ตอนที่ 1
ณ บริเวณโรงแรมเอ็มเพอเรอร์ เมืองหยุนเฉิง ที่เต็มไปด้วยดอกไม้บานสะพรั่งส่งกลินหอมมาตามสายลม แต่เฉียวเมียนเมียนไม่มีกระจิตกระใจที่จะชื่นชมความงามและกลิ่นหอมของมันได้ เธออึดอัดแทบจะหายใจไม่ออก
แสงแดดอันอบอุ่นสาดกระทบพื้น สะท้อนเงากลุ่มคนที่คุ้นเคยกำลังโอบกอดกันใต้ต้นไม้
“พี่ อาเจ๋อ…”
น้ำเสียงของหญิงสาวคนนั้นอ่อนโยนและนุ่มนวล เธอยกแขนขึ้นโอบรัดรอบคอของชายตรงหน้า พร้อมกับซบใบหน้าลงบนอกเขาอย่างรักใคร่
ชายหนุ่มมีสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หลังจากที่ลังเลอยู่สักพัก เขาจึงผลักเธอออกจากอ้อมอกอย่างช้า ๆ
เมื่อซูเจ๋อมองตรงไปยังเฉียวเมียนเมียน เขารีบหลบตาเสมองไปทางอื่น
แล้วกล่าวกับหญิงสาวอีกคนว่า “อันซิน มีอะไรจะเซอร์ไพรส์พี่เหรอ”
เฉียวอันซินส่งเสียงหวานอย่างเขินอาย และบอกกับเขาสั้น ๆ ว่า “พี่อาเจ๋อ…ฉันท้อง”
ขณะที่ได้ยินคำพูดนั้นของเธอ เฉียวเมียนเมียนรู้สึกหนักอึ้งภายในใจอย่างบอกไม่ถูก สายตาเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้าซีดเผือกลงอย่างเห็นได้ชัด
“ว่าไงนะ?” ซูเจ๋อโพล่งขึ้นด้วยความตกใจไม่ต่างไปจากเฉียวเมียนเมียน
“พี่อาเจ๋อ ฉันท้องค่ะ” เฉียวอันซินโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาอีกครั้ง เธอกอดเขาด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข
“ฉันท้องลูกของเราค่ะ พี่จะได้เป็นพ่อคนแล้วนะ ดีใจไหมคะ”
…
“เมื่อเดือนก่อน…” ขณะอยู่ในอ้อมแขนเขา เฉียวอันซินหันไปมองบริเวณที่เฉียวเมียนเมียนยืนหลบอยู่
เธอเผยอริมปากให้โค้งงอขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “วันนั้นที่สาวเขาไปถ่ายแบบ พวกเราได้เผลอใจให้กันที่ระเบียงหน้าต่างในบ้านของพี่ไงค่ะ ตอนนั้น…”
เดือนก่อนที่หล่อนออกไปทำงาน?
เฉียวเมียนเมียนรู้สึกมึนงงคล้ายโลกทั้งใบกำลังหมุนอยู่ตรงหน้าหล่อน
ที่ระเบียงหน้าต่างในบ้านของซูเจ๋อ… ที่ที่หล่อนเคยรัก ที่ตรงนั้นหล่อนใช้มันเป็นที่อ่านหนังสือเป็นประจำ
ในห้วงความคิดช่วงว่างเปล่า มีเพียงความรู้สึกปั่นป่วนในท้อง เสียจนเธอไม่ได้ยินคำพูดอีกมากมายต่อจากนั้นของเฉียวอันซิน
เมื่อได้สติอีกครั้ง เธอได้ยินเสียงซูเจ๋อพูดขึ้น
“รีบกลับเข้าไปข้างในกันเถอะ พวกเราออกมานานเกินไปแล้ว เดี๋ยวเมียนเมียนจะสงสัยเอา”
เมื่อพวกเขาคุยกันจบ ก็พากันเดินกลับเข้าไปยังโถงรับรอง
เฉียวเมียนเมียนหน้าซีด เจ็บแปลบราวกับหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ
หล่อนเห็นซูเจ๋อเดินโอบเอวเฉียวอันซินเดินมายังจุดที่เธอยืนอยู่ หล่อนรีบวิ่งหลบออกมาด้วยความตื่นตระหนก
เฉียวเมียนเมียนใจหวิวและอ่อนแรง หล่อนไม่รู้ว่านั่นเป็นเพราะเหล้าที่เธอดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้หรือไม่
ขณะที่วิ่งออกมา หล่อนบังเอิญชนเข้ากับชายชุดดำรูปร่างสูงใหญ่กลุ่มหนึ่ง
ก่อนที่จะกล่าวคำขอโทษ ชายคนหนึ่งเข้ามาจับเธอไว้แน่น
“เจอเธอแล้ว พาเธอไปพบท่านกันเถอะ”
มาหาเธอเหรอ? ผิดคนแล้ว
เฉียวเมียนเมียนพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่เธอไม่เหลือกำลังใด ๆ เลย
เธอรู้สึกใจหวิวขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนที่จะสายตาจะพร่าเลือนและหมดสติลงในไม่ช้า
ตอน 2
ตอนที่ 2
ณ ชั้นเพรสซิเดนของโรงแรม
ประตูลิฟท์เปิดออก กลุ่มบอดี้การ์ดและพนักงานโรงแรมเดินนำชายหนุ่ม ไปยังห้องพัก
ชายหนุ่มร่ายการกำยำ ท่าทางเคร่งขรึม ทว่าทุกส่วนของใบหน้าช่างหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ อีกทั้งส่วนสูง 186 ซม. ทำให้สัดส่วนของเขาดีเสียยิ่งกว่านายแบบบนรันเวย์
เขาสวมชุดสูทพอดีตัว ปลายแขนเสื้อเชิ้ตประดับด้วยกระดุมไททาเนียมส่องแสงระยิบระยับภายใต้โคมไฟระย้า
ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำก้าวมาหยุดหน้าประตูห้องพัก บอดี้การ์ดรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อเปิดประตูห้องให้เขา
ชายหนุ่มก้าวเข้าไปยังห้องพัก แล้วปลดเน็กไทวางไว้ใกล้ ๆ กันตู้เสื้อผ้า
เพียงเดินไปได้สองก้าว เขารู้สึกว่าห้องอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ก่อนจะเปิดประตูออกไปด้านนอกห้อง กลับพบว่าประตูถูกล็อค
เขาประหลาดใจและขมวดคิ้วขึ้น เขาพยายามเอื้อมมือไปยังลูกบิดประตูแล้วึงลง แต่กลับไม่ได้ผล
…
สีหน้าของเขาเริ่มตึงเครียด กระทั่งเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในมือดังขึ้น
…จากหยางเชาชิงเหรอ…
เสียงหยางเชาชิงจากปลายสายดังขึ้น “พี่รอง กลับมาแล้วเหรอ พวกเรามีของขวัญจะให้พี่แหละ ได้รับรึยัง ชอบไหมล่ะ”
ความโกรธแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าอันหล่อเหลา เขาชำเลืองมองไปยังประตูและพูดโพล่งขึ้นอย่างเย็นชา “นายทำบ้าอะไร เปิดประตู!”
“ฮาฮ่า พี่รอง ตอนนี้ก็แค่สนใจสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าและมีความสุขกับเธอจะดีกว่านะ ครั้งนี้ผมได้สาวสเปคอย่างที่พี่ชอบมาเลย พี่ไปดูก่อนสิ ผมว่าพี่ต้องชอบแน่ ๆ”
พูดจบหยางเชาชิงก็ตัดสายทิ้งทันที
เขาพยายามกดโทรกลับไปยังปลายสายอีกครั้ง ทว่าไม่สามารถติดต่อได้อีกเลย
เหมาเยซือยืนนิ่งหน้าห้องน้ำด้วยท่าทีเคร่งขรึม
เขาได้ยินเสียงน้ำจากด้านในห้องน้ำ ใครอยู่ข้างในกันนะ
เขายกมุมปากขึ้นอย่างแข็งกร้าว แล้วผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก
ม่านไอน้ำลอยตัวออกมาตามช่องประตูที่เปิดออก เผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งฮัมเพลงเบา ๆ ท่าม ๆ กลางฝักบัวที่มีน้ำไหลลงมาเป็นสาย ราวกับลูกแมวน้อย
เขาก้าวเท้าผ่านม่านหมอกของไอน้ำเข้าไปใกล้ ๆ
กระทั่งมองเห็นหญิงสาวที่กำลังนั่งอาบน้ำอยู่ภายในนั้น
เผยให้เห็นใบหน้าสวย ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ดวงตามีชีวิตชีวาเฉกเช่นดวงดาวบนท้องฟ้า
แม้เหมาเยซือจะคุ้นเคยกับผู้หญิงสวยมานักต่อนักยังตะลึงในความสวยของเจ้าหล่อน
นี่น่ะเหรอสาวสาวยที่หยางเชาชิงให้เขาเป็นของขวัญ
เธอสวยจริง ๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวที่สวยที่สุดก็ไม่อาจจุดประกายความสนใจของเขาได้
เขาจ้องมองเธอเพียงครู่ก่อนจะพูดอย่างเย็นชา
“ออกไปซะ ผมจะให้เวลาคุณเพียงหนึ่งนาที รีบออกไปจากห้องของผมเดี๋ยวนี้”
…
หล่อนเงยหน้ามองเขาอย่างช้า ๆ
หล่อนเลิกคิ้วขึ้น แล้วมองตรงมายังเขา พร้อมเอื้อมมือออกไป เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบรับ เธอจึงคว้ามือไปจับกางเกงของเขา
เหมาเยซือตกใจตัวเกร็ง จนแทบอ้วก รู้สึกระคายไปทั่วร่างกาย แต่ยังคงนิ่งเฉยต่อสถานะการณ์ตรงหน้า
เหมาเยซือไม่ชอบให้ผู้หญิงทั่วไป เว้นแต่คนในครอบครัวแตะต้องร่างกายของตน
แต่ในขณะนี้เขากลับไม่รู้สึกขยะแขยงผู้หญิงตรงหน้า ร่ายกางของเขาไม่มีทีท่าไม่พึงพอใจต่อหล่อนแต่อย่างใด
เหมาเยซือก้มศีรษะลงมองดูหล่อน ความประหลาดใจฉายออกมาจากแววตา
ก่อนสติของเขาจะคืนกลับมา เจ้าหล่อนลุกขึ้นโอบรอบคอของเขาเสียงแล้ว เธอเขย่งเท้าขึ้นแล้วแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเขา
เมื่อเปิดเปลือกตาขึ้น หล่อนตกใจกระทั่งเผลอร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ “ช่วยด้วย…”
ตอน 3
ตอนที่ 3
เฉียวเมียนเมียนลืมตาตื่นขึ้นพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่เพียงลำพัง แต่กลับมีเสียงน้ำไหลจากในห้องน้ำ
หล่อนยันตัวลุกขึ้นพิงกับหัวเตียงด้วยความมึนงงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ความทรงจำจะคืนกลับมา
หล่อนหน้าซีดเผือกเมื่อหวนคิดถึงความทรงจำเมื่อคืนที่ผ่าน
ขณะที่หล่อนกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง เสียงน้ำในห้องน้ำก็เงียบลง
…
เฉียวเมียนเมียนหยุดความคิดของตนไว้เพียงเท่านั้น หล่อนรีบลุกออกจากเตียงทั้งที่ยังรู้สึกมึน ๆ แล้วรีบใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ
หล่อนก้าวออกไปจากห้องได้เพียงไม่กี่ก้าว ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
เหมาเยซือเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบตัวแค่ผืนเดียว เผยให้เห็นหน้าอกที่กระชับรับกับไหล่กว้างกำยำ
เขากวาดสายจามองไปทั่วห้อง เมื่อพบว่าเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ว่างเปล่า เขารีบเดินมายังเตียงด้วยความร้อนใจ
พร้อมกับหยิบดทรศัพท์โทรออกไปหาลู่เยี่ยว
“อาซือ นายจะเรียกร้องอะไรกับฉันอีก” ปลายสายตอบด้วยเสียงอู้อี้
เหมาเยซือไม่สนใจคำล้อเลียนของเขาและโพล่งออกไปอย่างตรงประเด็น
“เมื่อคืนมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในห้องฉัน”
…
ปลายสายเงียบโดยไม่มีเสียงตอบรับ
ครู่เดียวเขาได้ยินเสียงปลายสายไอราวกับสำลัก เมื่อได้ยินประโยคก่อนหน้า
“อะ…นายจะพูดอะไร? อาซือ ฉันเข้าใจถูกไหมล่ะว่านายกับผู้หญิงคนนั้น นอกด้วยกันแล้ว”
เหมาเยซือเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดพร้อมกับครางออกมา “อืมมม….”
ชายปลายสายยังไออย่างต่อเนื่องพยายามควบคุมคำพูดของตนเอง
“แค๊ก ๆ นายไม่รังเกียจที่ถูกผู้หญิงสัมผัสตัวแล้วใช่ไหม ฉันจำได้ว่าเคยมีผู้หญิงเผลอมาโดนตัวนายเข้า นายถึงขั้นต้องไปล้างมือทันทีตั้ง 10 นาทีแหนะ”
เหมาเยซือเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้น
“เธอแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ร่างกายฉันไม่รู้สึกต่อต้านอะไรเธอเลย เอาเข้าจริงฉันออกจะรู้สึกดีเวลาที่ได้อยู่ใกล้ ๆ เธอ…”
ผู้หญิงคนเมื่อคืนไม่ได้ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอะไร เขาออกจะชอบกลิ่นกายหอม ๆ ของหล่อน จนอดใจไม่ได้ที่จะเข้าใกล้หล่อนเสียเอง
เขาโทรหาลู่เยี่ยวเพื่อสอบถามเรื่องเมื่อคืนและเรื่องของผู้หญิงคนนั้น เขาไม่เคยเจอกับเหตุการณ์เฉกเช่นนี้มาก่อน
“แล้ว…”
เหมาเยซือเหลือบตามองไปที่ฟูกนอนที่ยับยู่ยี่ด้วยความลังเล ก่อนจะพูดขึ้น
“เมื่อคืนฉันหลับไป 6 ชั่วโมง โดยไม่ตื่นกลางดึกแล้วไม่ฝันถึงเรื่องแย่ ๆ เลย”
ลู่เยี่ยวประหลาดใจอย่างมากกับสิ่งที่ได้ฟัง “เกิดอะไรขึ้นล่ะ”
เหมาเยซือลูบขมับแล้วเปล่งเสียงแหบ ๆ ออกมา
“ถ้าฉันรู้ ฉันจะโทรหานายเหรอ ฉันอยากรู้เกี่ยวกับเธอ”
ลู่เยี่ยวถาม “ผู้หญิงคนที่ชิงเอาความบริสุทธิ์ของนายไปน่ะเหรอ?”
เหมาเยซือนิ่งเงียบ
ลู่เยี่ยวเลิกหยอกล้อและพูดอย่างจริงจังขึ้น
“ถ้านายอยากรู้เกี่ยวกับหล่อน นายก็ติดต่อหล่อนไปสิ”
…
เหมาเยซือยังคงนิ่งเงียบ
ลู่เยี่ยวพูด “อาซือ ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับนายนะ บางทีหล่อนอาจจะช่วยนายได้”
คนที่จะช่วยฉันเหรอ?
เขาอยู่ในโลกอันมืดมนมานาน 20 ปี มันยาวนานจนเขาคิดว่าเขาคุ้นเคยกับมันดี
ถ้าความอบอุ่นที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ไม่เข้ามาสัมผัสตัวเขา เขาก็คงจะใช้ชีวิตในโลกมืดมนของเขาต่อไปได้
แต่เพราะประสบการณ์ดี ๆ ที่เขาได้สัมผัส ทำให้เขาอยากจะหลุดพ้นจากโลกมืดมนเสียที
ถ้าหล่อนสามารถช่วยเขาได้จริง ๆ ไม่ว่าอย่างไร เขาจะต้องมีเธอไว้ข้างกายให้ได้
…
เว่ยเจิ้งยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู “หาว่าผู้หญิงที่อยู่ในห้องฉันเมื่อคืนเป็นใคร เดี๋ยวนี้”
“ครับ ท่านประธานเหมา”