บทที่ 9

ตอนที่ 9

เช้าวันรุ่งขึ้น

ลั่วมั่นตื่นขึ้นมาก็สายมากแล้ว แสงแดดจ้าทำให้เธอนั้นแสบตา เธอปิดตาตัวเองแล้วลืมตา แต่กลับมองเห็นร่างสูงโปร่งยืนอยู่ด้านหน้ากระจกบานใหญ่ แล้วหันหลังให้เธอ

เหตุการณ์เมื่อคืนนั้นผ่านเข้ามาในความคิดของเธออย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเธอก็ตื่นขึ้นแล้วนั่งจับผ้าห่มไว้

“ฟ่อ”

เธออ

บทที่ 10

ตอนที่ 10

ฝนเริ่มตกในตอนบ่าย ต่อเนื่องไปจนถึงกลางคืน สายลมยามค่ำคืน บ้านทั้งหลังเต็มไปด้วยความหนาวสั่น ลั่วมั่นไปอาบแล้วเปลี่ยนชุดนอน ลงไปชั้นล่างนั่งรอบนโซฟาในห้องรับแขก

ท่ามกลางความมืดในกลางคืน เสียงข้อความแสดงขึ้น “ติ๊ง”ลอยมาจากโต๊ะน้ำชา

ลั่วมั่นลืมตาขึ้นแล้ว รีบเปิดโทรศัพท์เพื่อตรวจดูอ

บทที่ 11

ตอนที่ 11

ลั่วมั่นจ้องมองที่กาต้มน้ำในมือของเขา

เฟิงเซิ่งเทน้ำให้อย่างรวดเร็ว และค่อยๆ พยุงไหล่ของเธอ ก่อนเธอจะเอื้อมมือออกไป

“คุณอย่าเพิ่งขยับ ยังให้น้ำเกลืออยู่เลย เดี๋ยวผมจัดการเอง”

ลั่วมั่นเพิ่งตื่นขึ้น ในหัวยังคงมึนงง และยังไม่ได้คิดอะไรมาก บวกกับแขนที่อ่อนแรง จึงปล่อยให้เขาช่วงพยุงนั