ตอนที่ 248

เฟิงเฉินสีหน้าเคร่งขรึม กวาดตามองห้องพักผู้ป่วยแวบหนึ่ง นัยน์ตาคล้ายกับว่ามีความเสียใจพาดผ่านไป และทิ้งเอาไว้ประโยคหนึ่งด้วยเสียงอันดังก้อง

“ตอนที่แม่ยังสบายดีอยู่ ก็ไม่เห็นว่าพ่อจะเอาใจใส่ขนาดนี้มาก่อน”

ตอนที่มนุษย์เรามีสติก็มักจะเกลียดชังซึ่งกันและกัน แต่เมื่อล้มลงก็เริ่มร้อนใจจนโมโหแทน

ตอนที่ 249

สามวันหลังจากนั้น ศาลเมืองเจียงได้ทำการพิพากษาคดีการยิงกันในคฤหาสน์เฟิง รูปคดีแค่มองก็เข้าใจได้แล้ว ข้อสงสัยทั้งหมดล้วนชี้ไปที่ตัวลั่วมั่น

สายตาของลั่วมั่นจ้องอยู่ที่เงาร่างของคนที่นั่งอยู่บริเวณที่นั่งผู้เข้าร่วมรับฟังการตัดสินคดีความตั้งแต่ต้นจนจบ ข้างหูก็มีเสียงของทนายความ โจทก์และผู้พ

ตอนที่ 250

ความจริงแล้วคำให้การของเฟิงเฉินนั้นไม่สามารถใช้ได้ทั้งหมด แต่กลับสามารถทำให้เกิดเสียงฮือฮาของผู้ที่รับฟังอยู่ด้านข้าง ในฐานะที่เขามีความสัมพันธ์ต่อจำเลยและเหยื่อมากที่สุด คำพูดของเขาจึงก่อให้เกิดแรงกระเพื่อมได้อย่างไม่ต้องสงสัย

และประชาพิจารณ์ ก็มีความสามารถที่จะควบคุมคำพิพากษาของผู้พิพาก