ตอนที่ 246

ตอนที่ประตูห้องสอบปากคำถูกผลักเข้ามาอีกครั้งก็เป็นช่วงกลางวันของวันถัดไปแล้ว

ลั่วมั่นที่นอนอยู่บนโต๊ะสะดุ้งตื่น จ้องมองผู้มาเยือนด้วยความงัวเงีย หลังจากมองไปรอบๆแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมา จึงถอนหายใจออกมาช้าๆ

ไม่ได้ฝันไป ที่นี่คือสถานีตำรวจ

“คนที่สามารถกินข้าวนอนหลับที่นี่ได้ มีคุณลั่วเป็นคนแร

ตอนที่ 247

ฟางฉงเม่าไม่พอใจในคำตอบนี้ “จะเคยใช้หรือไม่เคยใช้ พวกเราสามารถทำการพิสูจน์ได้ ไม่ใช่เพียงแค่ประโยคเดียวของคุณก็สามารถปฏิเสธเรื่องนี้ได้”

“………”

“งานของคุณที่บริษัท H.Y. ถูกลู่จิ่งจูยกเลิกไปใช่หรือไม่”

“ใช่ค่ะ”

“ในวันนั้น คุณบอกว่าจะไปร่วมงานเลี้ยงที่คฤหาสน์เฟิง แต่ทำไมถึงได้ไปที่ห้องเพาะเล

ตอนที่ 248

เฟิงเฉินสีหน้าเคร่งขรึม กวาดตามองห้องพักผู้ป่วยแวบหนึ่ง นัยน์ตาคล้ายกับว่ามีความเสียใจพาดผ่านไป และทิ้งเอาไว้ประโยคหนึ่งด้วยเสียงอันดังก้อง

“ตอนที่แม่ยังสบายดีอยู่ ก็ไม่เห็นว่าพ่อจะเอาใจใส่ขนาดนี้มาก่อน”

ตอนที่มนุษย์เรามีสติก็มักจะเกลียดชังซึ่งกันและกัน แต่เมื่อล้มลงก็เริ่มร้อนใจจนโมโหแทน